Ιστορίες Ελληνικής τρέλας (οι δάσκαλοι).


Η Ελλάδα είχε για αρκετά χρόνια 3 πυλώνες στην κοινωνία της.
Τον δάσκαλο, τον παπά και τον αστυνόμο. Ακόμα και η επιλογή αν την κοιτάξει κανείς μάλλον είναι “διδακτική” αφού σε μαθαίνω γράμματα-σου δίνω αγωγή (δάσκαλος), μετά σου μαθαίνω ήθος-αναλαμβάνω τις μεταφυσικές σου αναζητήσεις(παπάς) και στο τέλος αν δεν συμμορφωθείς…αναλαμβάνει ο αστυνόμος. Το μοντέλο αυτό ανάθρεψε γενιές και γενιές Ελλήνων. Και μέχρι εδώ τίποτα το μεμπτό αφού κάθε λαός επιλέγει ένα μοντέλο και εμάς…αυτό μας έλαχε, τι να κάνουμε.
Σήμερα όμως αν κάτσει κάποιος να βγάλει ένα μοντέλο θα έσκαγε από τα γέλια (ας μου επιτραπεί).

Υποθετικό Μοντέλο: Φορολογούμενος, μάνατζερ, πολιτικός.

Ο φορολογούμενος είναι αυτός που παράγει-καταναλώνει και πληρώνει κάθε είδους φόρους που οι άλλοι δύο επέλεξαν να του βάλουν. Γιατί εάν εγώ κλέψω 300 ευρώ από εσένα είμαι κλέφτης εάν ένας πολιτικός μαζί με ένα μάνατζερ αποφασίσουν να σου πάρουν 300 ευρώ (που θα καταλήξουν ο θεός ξέρει που) …είναι κοινωνικό έργο και αυτόματα (ως δια μαγείας) αποκτά την απόλυτη νομιμοποίηση.  Γιατί κανείς δεν είπε στον μέσο Έλληνα τα προηγούμενα χρόνια ότι έπρεπε να έχει ινστιτούτο για την τσιπούρα ή για τα χταπόδια (δεν θυμάμαι το συμπαθές ψαρικό).
Ο Μάνατζερ ή αλλιώς ο σοφός για το κάθε θέμα. Αυτός που “ξέρει”. Ανάμεσα σε πραγματικά άριστους επιστήμονες, ένα μεγάλο μέρος αυτών είναι ξένο-σπουδαγμένοι γόνοι οικονομικά ανθηρών οικογενειών που μάλλον δεν έχουν ιδέα για το πως ζει η πρώτη κατηγορία (φορολογούμενος). Γιατί όταν έχεις μεγαλώσει σε ένα σπίτι που το μεγαλύτερο πρόβλημα σου ήταν εάν η Ρώμη έχει καλύτερη αγορά από το Λονδίνο, τα 360 ευρώ είναι για μικροέξοδα. Μια ματιά στους απανταχού μάνατζερ του κράτους μας θα σας πείσει ότι η πλειονότητα είναι εκτός τόπου και χρόνου αλλά ακόμα χειρότερα, ότι δεν έχουν γαλουχηθεί στην πραγματική κοινωνία με σαφές έλλειμμα βιώματος.
Ο πολιτικός ή αλλιώς “εγώ και μόνο εγώ ξέρω το καλό σου”. Όπως λέει και ο απλός λαός “εάν δεν ξέρεις να τραγουδάς ή γενικά δεν έχεις ταλέντο σε τίποτα θα γίνεις πολιτικός”. Αν τους ρωτήσεις γιατί κατέβηκαν στον πολιτικό στίβο όλοι απαντούν για να προσφέρουν. Αλλά ποτέ δεν λένε σε ποιόν θα προσφέρουν και έτσι οι πρώτες σελίδες των εφημερίδων είναι γεμάτες από “άτομα που προσφέρουν” αλλά ήταν άτυχα και έτσι χιλιάδες ευρώ βρέθηκαν στους λογαριασμούς τους. Και για να λέμε του στραβού το δίκιο δεν είναι καν ανάγκη να “τα αρπάξουν” γιατί η εξουσία που έχουν είναι αρκετή για να απολαμβάνουν αρκετά. Για παράδειγμα έστω ότι εγώ θέλω ένα δάνειο. Δεν θα μου το δώσουν ποτέ λόγω της “κρίσης” αλλά μετά από ένα τηλέφωνο είμαι σίγουρος ότι στον κάθε ένα από τους 300σιους θα το δώσουν μετά χαράς.

Τώρα σε αυτό το μοντέλο για βάλτε ότι: 1)Νοσοκομεία δεν έχουν τα απαραίτητα υλικά για να προσφέρουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα για υγεία. 2)Οι συνάξεις μοιάζουν σαν αφρικανικό είδος πτηνού υπό εξαφάνιση 3) Το μέλλον των παιδιών μας συναγωνίζεται το κάρβουνο σε μαυρίλα , οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το μεταπολιτευτικό μοντέλο αυτό, με μεγάλα γράμματα, απέτυχε παταγωδώς.

Καιρός να βρούμε ένα άλλο.

Γ.Β

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: