Η μεγάλη πυραμίδα 2.


Αφού στο προηγούμενο post είδαμε πόσο σαθρή είναι η δομή του τραπεζικού συστήματος με τις σαφής αναλογίες με το σχήμα Ponzi (κομπιναδόρος εξ Αμερικής) παραθέτω ακόμα ορισμένα στοιχεία για το “πακέτο” και που μας οδηγεί.

Ο κύριος S.Kahn σε διάφορες δηλώσεις του θεωρεί τον αποπληθωρισμό σαν τη μοναδική εναλλακτική δυνατότητα του περιορισμού του δημοσίου χρέους της Ελλάδας.

Αλλά την πάει να πει αποπληθωρισμός ;
Πρακτικά η μείωση τιμών σε όλα τα αγαθά.

Από μια πρώτη ματιά αυτό δεν είναι άσχημο αλλά από την οπτική γωνία του οφειλέτη είναι δράμα αφού τα αντικείμενα (οικόπεδα, κτίρια, αυτοκίνητα) που έχει αγοράσει με πίστωση χάνουν σε αξία, ενώ είναι υποχρεωμένος να πληρώσει το δάνειο στην υψηλή προηγούμενη αξία του.
Αυτό (αγοράζω ακριβά κάτι με μικρή αξία) οδηγεί αυτόματα σε μείωση της περιουσίας (των οφειλετών) και αντίθετα οι δανειστές (τράπεζες κλπ), -αφού αυξάνεται η αξία του κεφαλαίου τους- έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν πολύ περισσότερα πράγματα, εισπράττοντας τα ποσά που έχουν δανείσει. Αν θεωρητικά και οι μισθοί – συντάξεις είναι σταθεροί  η  αγοραστική δύναμη των καταναλωτών αυξάνεται, γεγονός που αρχικά ισορροπεί την κατάσταση. Αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας  έχουμε μείωση των των μισθών/συντάξεων άρα κερδισμένοι είναι οι πιστωτές  ενώ περίπου 30% των Ελληνικών νοικοκυριών αδυνατούν-έχουν πρόβλημα (σήμερα) να ανταποκριθούν στις δανειακές τους ανάγκες.

Κατά την ύφεση-κρίση οι άνθρωποι συμπεριφέρονται συντηρητικά περιμένοντας ή επιδείνωση των εισοδημάτων τους ή μία ενδεχόμενη απώλεια της θέσης εργασίας τους. Επομένως μειώνουν τα έξοδα τους μειώνοντας την κατανάλωση ή αποταμιεύουν. Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως η αποταμίευση δεν είναι δυνατή λόγο της “φορολογικής επιδρομής” σε ένα πληθυσμό με μικρό μηνιαίο εισόδημα. Ανάλογα οι επιχειρήσεις περιορίζουν τις επενδύσεις τους, με αποτέλεσμα και να χάνουν επιπλέον ανταγωνιστικότητα και να μην κυκλοφορεί χρήμα στην αγορά που αποδίδει στο κράτος ΦΠΑ και άλλους έμμεσους φόρους. Ο «εξορθολογισμός της παραγωγής»  άρα επιβάλει την τεχνική των “μαζικών απολύσεων” με αποτέλεσμα ακόμα μεγαλύτερη μείωση των εσόδων (χωρίς να υπολογίσει κανείς το κοινωνικό κόστος).

Το επόμενο βήμα είναι η μαζική πώληση της περιουσίας του «οφειλέτη». Δηλαδή αφού ένα μεγάλο μέρος του κόσμου  αδυνατεί να πληρώσει το «χ» δάνειο πουλά την περιουσία του.  Με την αύξηση της προσφοράς πέφτουν ακόμα περισσότερο οι τιμές και έτσι γίνεται ένας ακόμα μεγαλύτερος αποπληθωρισμός.
Αν σε αυτό το πλαίσιο προστεθεί και η μειώση των κρατικών δαπανών αυτόματα υπάρχει ένα επιπλέον κενό ζήτησης.  Στα πλαίσια του περιορισμού της ζήτησης θα καταστεί αδύνατον για τις Ελληνικές επιχειρήσεις να ανταγωνισθούν τις ξένες (αύξηση φόρων, υψηλά επιτόκια δανεισμού ή άρνηση δανεισμού, υψηλά λειτουργικά έξοδα) με αποτέλεσμα την μαζική χρεοκοπία πολλών Ελληνικών επιχειρήσεων ή στην “καλύτερη περίπτωση” την εξαγορά τους μισοτιμής από πολυεθνικές.

Εν κατακλείδι.
Θεωρώ ότι το πλαίσιο-μοντέλο που ακολουθεί η Ελλάδα για την βελτίωση των οικονομικών της στοιχείων είναι ένα άριστος δρόμος για την καταστροφή. Αφαιρεί την “εμπιστοσύνη” από την αγορά, μειώνει την αγοραστική δύναμη, ενδυναμώνει μικρά αλλά δυνατά συμφέροντα και τέλος οδηγεί στην άγρια αναδιανομή του πλούτου υπέρ ισχυρών οικονομικών κύκλων και lobby. Έτσι ερήμην των Πολιτών της η Ελλάδα καταδικάζεται στην επιστροφή της στις υπανάπτυκτες τριτοκοσμικές χώρες όπου πέντε τσιφλικάδες με μεγάλο πούρο πουλάνε μπανάνες στους ξένους εμπόρους.
Γ.Β

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: