Πως το Ε.Σ.Υ έγινε “εγώ” και πήγε περίπατο το “εμείς”.


Ιστορικό υπόβαθρο/δηλώσεις.

Η παραδοχή του Υπουργού Υγείας ότι τα οικονομικά των κρατικών νοσοκομείων έχουν σοβαρό πρόβλημα (πηγή: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&pubid=61891147 ) και σημαντικές λεπτομέρειες των δηλώσεων του όπως “[…]Ανάλογη ποινή θα επιβάλλεται και σε όσους υπερβάλλουν στη συνταγογράφηση, ακόμη κι αν δεν έχει υπάρξει καταδικαστική απόφαση.[…]”(πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=31978948 ) και «Δεν χρειάζεται επίσημη ενημέρωση. Ακόμη κι αν έχετε απλές υπόνοιες, τους απομακρύνετε από τη θέση τους» (πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=32&artId=316762&dt=23/09/2010 ) σε μια φυσιολογική χώρα (που δεν ήμαστε) θα αρκούσε να γεμίσει για αρκετές μέρες σελίδες και σελίδες από αναλύσεις.

Ανάλυση.

Η διαδικασία πειθαρχικής τιμωρίας ενός νοσοκομειακού ιατρού καθορίζεται από το Ν.3329/2005 που προβλέπει ότι η δικαιοδοσία του κάθε Διοικητή του νοσοκομείου περιορίζεται μόνο στην επιβολή επίπληξης και προστίμου μέχρι το ήμισυ των μηνιαίων αποδοχών του σε βάρος του ιατρικού προσωπικού. Και αν ο υπάλληλος οφείλει να υπακούει στις διαταγές (σε αυτή την περίπτωση να μην εξασκήσει την ιατρική) των προϊσταμένων του, καμία διαταγή δεν προσκτά νομιμότητα εκ του ότι ο υπάλληλος οφείλει να υπακούσει σε αυτήν. Δηλαδή είναι παράνομο να δεχτεί ο ιατρός να απέχει από το έργο του από ένα όργανο που δεν είναι εντεταλμένο.

Το Ακόμη κι αν έχετε απλές υπόνοιες” είναι επικίνδυνη. Γιατί η έννοια των ‘‘υπονοιών’’ ή της ‘‘απόλυτης ανάγκης’’ είναι, αναπόσπαστα συνδεδεμένη με το πρόσωπο εκείνου στον οποίο παρέχεται από το νόμο το δικαίωμα να τις αξιολογεί. Το “απλές υπόνοιες” θυμίζει τις εποχές που με αυτές (τις “απλές υπόνοιες”) πληθώρα πολιτών είχε πάει για “τουρισμό” στην Γιάρο. (Σημ.: Το τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου καθιερώθηκε για πρώτη φορά μετά τη Γαλλική Επανάσταση στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789 στο άρθρο 9. Σήμερα κατοχυρώνεται στο άρθρο 6 παρ. 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Το τεκμήριο αυτό σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος θεωρείται αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου και η Πολιτεία μέσω των οργάνων της οφείλει να αποδείξει την ενοχή του κατηγορουμένου, όχι ο κατηγορούμενος την αθωότητά του. Η αρχή αυτή είναι και που επιβάλλει στο δικαστήριο εν αμφιβολία να αποφανθεί υπέρ του κατηγορουμένου (in dubio pro reo).)

Κλείνω με μια μικρή παράκληση. Πριν βάλετε τους ορκωτούς λογιστές κύριε Λοβερδο ζητήστε άμεσα στο γραφείο σας το πόθεν έσχες των διευθυντών του Ε.Σ.Υ όπως προβλέπει ο νόμος της Ξενογιαννακοπούλου. Γιατί μόνο έτσι θα δείτε πως το Ε.Σ.Υ αργά και σταδιακά έγινε ΕΓΩ και τελικά χάσαμε ΕΜΕΙΣ.

Γ.Β

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: