H άλλη μορφή διακυβέρνησης. (συνέχεια από τα προηγούμενα)


[σημ.: Αυτό το post μπορεί να θεωρηθεί ως συνέχεια από τα προηγούμενα. Καλό άρα θα ήταν πριν το διαβάσει ο κάθε αναγνώστης να ανατρέξει λίγο στα 2 τελευταία post μου σε αυτό το blog. Επιπλέον. Δεν μπορεί κανένα post σε ένα blog να αναλύσει εις βάθος ένα θέμα λόγω και χώρου αλλά πάνω απ΄ όλα χρόνου που θέλει ένα εγχείρημα τεκμηρίωσης μιας οικονομικής-πολιτικής πρόβλεψης. Συμπερασματικά τα παρακάτω είναι μόνο μια απλή υπόθεση εργασίας και τίποτα παραπάνω.]

Εν αρχή.

Η διαπίστωση ότι η μέση τάξη οδεύει προς το τέλος της νομίζω ότι είναι πλέον κοινός τόπος. Η σφαιρική αποδοχή αυτής (της διαπίστωσης) αν και δεν της προσδίδει αντικειμενικότητα, οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Το “γιατί” όμως παραμένει το μεγάλο ερώτημα.

Ανάλυση

Αν ρίξουμε μια ματιά στον σημερινό κόσμο θα δούμε ότι η διανομή των πόρων δεν είναι ίση. Και μιλώ για τους φυσικούς πόρους και όχι για τα χρήματα-οικονομική δύναμη γιατί ενώ το χρήμα είναι μια κοινή μονάδα για την ευκολότερη ανταλλαγή των αγαθών, οι πόροι μόνο(υπέδαφος, εργατικό δυναμικό, μονάδες παραγωγής) δημιουργούν το πραγματικό προιόν. Έτσι ακόμα και ο λιγότερο ενημερωμένος άνθρωπος θα δει ότι το global village (που την δεκαετία του 90′ είχε γίνει σχεδόν λογότυπο της παγκοσμιοποίησης) έχει ως μεγάλο τροφοδότη πρώτων υλών την Αφρική, Αραβικές χώρες και Λατινική Αμερική, ως παραγωγή την ευρύτερη περιοχή της Ασίας και ως διαχειριστές την Ευρώπη και της ΗΠΑ. Η ευημερία αυτών των λαών (Ευρωπαίων-ΗΠΑ) δηλαδή υπάρχει γιατί άλλοι λαοί προσφέρουν πόρους σε χαμηλή τιμή με αντάλλαγμα χρήμα (που όπως είπαμε δεν έχει αξία γιατί είναι μια σύμβαση μεταξύ δυο μερών του αγοραστή και του πωλητή) και τεχνογνωσία.

Αυτό γινόταν μέχρι σήμερα…

Η άνοδος όμως της τετράδας Κίνας (χώρας με 2 δις ανθρώπους) Ινδίας, Βραζιλίας, Ρωσίας ανακάτεψε την διεθνή τράπουλα Οι αναδυόμενες οικονομίες, ακόμη κι όταν δεν είναι υπερχρεωμένες στον ανεπτυγμένο κόσμο  δέχονται να χρηματοδοτούν τον ανεπτυγμένο κόσμο λόγω όχι μόνο της απουσίας στοιχειωδώς αξιόπιστης κοινωνικής υποδομής (συστήματα υγείας, παιδείας, συντάξεων) που οδηγούν αυτόματα σε ποσοστά αποταμίευσης στο ΑΕΠ τους σε πολύ υψηλά επίπεδα σε σχέση με τις αναπτυγμένες χώρες, αλλά και λόγω του ελλειμματικού χαρακτήρα της εγχώριας ζήτησης παράλληλα με τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξής που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στις εξαγωγές. Αλλά και σε αυτές τις χώρες τα πράγματα αλλάζουν περνώντας από τους 3 βασικούς παίκτες (Αμερική, ΕΕ, Ιαπωνία) για την εκμετάλλευση των πόρων για ίδιο όφελος, στους 7. Οι φυσικοί όμως πόροι είναι πεπερασμένοι. Δεν μπορεί για παράδειγμα να υπάρξει πετρέλαιο για 4 δις ανθρώπους που καταναλώνουν όσο ο μέσος Αμερικάνος (κατ’ άτομον κατανάλωση πετρελαίου στις ΗΠΑ είναι σχεδόν 12 φορές μεγαλύτερη απ’ ό,τι στην Κίνα. Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=96996).

Και αυτό το “πεπερασμένο/όριο” οδηγεί αυτόματα ή (1)στην αύξηση της παραγωγής των φυσικού πλούτου με αποτέλεσμα την ταχύτερη ανάλωση τους ή (2)στην αύξηση της ανακύκλωσης ή (3)στην διαφοροποίηση της παραγωγής ή (4)στην μείωση της ζήτησης στους μέχρι σήμερα καταναλωτές.

Ας τα πάρουμε όμως ένα ένα.

1)Η πρώτη υπόθεση (αύξηση της εκμετάλλευσης) είναι μια μακροχρόνια μη βιώσιμη λύση και γι’ αυτό έχει απορριφθεί εδώ και καιρό.

2)Με την αύξηση της ανακύκλωσης (σημ.: η τεχνολογική εξέλιξη στις διαδικασίες ανακύκλωσης έχουν βελτιώσει πολύ την ποιότητα των ανακυκλωμένων υλικών) αν και μπορούμε να εξοικονομήσουμε ενέργεια, να μειώσουμε τη ρύπανση και τις ανάγκες μεταφοράς σε σύγκριση με την παραγωγή που προκύπτει από τις πρώτων υλών, απαιτεί πάντα φρέσκια ενέργεια/πόρους. Το κρίσιμο ζήτημα με την ανακύκλωση όμως είναι ότι θέλει χρήματα, πολλά χρήματα, με αμφίβολα θα τολμούσα να πω αποτελέσματα.

3)Διαφοροποίηση παραγωγής.

Αν η τεχνολογία η ίδια μας κάνει να αναλώνουμε λιγότερους φυσικούς πόρους. Για παράδειγμα το ίντερνετ έχει θεωρητικά μειώσει το κόστος μεταφοράς της πληροφορίας γιατί δεν φτάνει από την Ελλάδα στην Αυστραλία μέσω της αλληλογραφίας (γράμμα) που καταναλώνει πετρέλαιο για τα μέσα μεταφοράς αλλά μέσω των δικτύων. Αλλά και αυτά τα δίκτυα έχουν ανάγκη από πόρους για να κατασκευαστούν, να συντηρηθούν και να δουλέψουν.

4)Μείωση κατανάλωσης από τις εύπορες χώρες.

Ας ξεκινήσουμε με την παραδοχή ότι κάθε πληθυσμιακή ομάδα που κυβερνά έχει την τάση να θέλει να διατηρήσει τα κεκτημένα της. Στου δυτικού τύπου αστικές δημοκρατίες η ομάδα που κυβερνά είναι ένα μικρό μέρος του γενικού πληθυσμού (χονδρικά γύρω στο 1-3%) ενώ το υπόλοιπο 97% ανήκει ή στην μέση τάξη ή είναι πραγματικά φτωχό/εξαθλιωμένο (περίπου το 20-30% στις δυτικές χώρες). .Καθώς όμως η μέση τάξη έχει την πρόσβαση στις διάφορες ανέσεις της εποχής και το καταναλωτικό πρότυπο επικρατεί παγκοσμίως, αυτή (η μέση τάξη) άρχισε να καταναλώνει σημαντικό μέρος από τους φυσικούς πόρους. Επιπλέον στις αναδυόμενες χώρες μια μερίδα του πληθυσμού έγινε de facto μεσοαστική με αποτέλεσμα ενώ με μια πρώτη ματιά να αυξήσει το αγοραστικό κοινό για τα διάφορα προϊόντα σε βάθος χρόνου ανταγωνίζεται την “κυβερνώσα τάξη” μιας που όπως είπαμε παραπάνω οι φυσικοί πόροι είναι περιορισμένοι.

Ίσως ένα παράδειγμα θα ήταν χρήσιμο.Ας φανταστούμε την γη σαν μια μεγάλη αγελάδα που δίνει 10 λίτρα γάλα για ένα χωριό 100 κατοίκων. Αν την γεμίσουμε ορμόνες θα πεθάνει, αν φτιάξουμε τυρί θα είναι τόσο λίγο που όλοι οι κάτοικοι θα πεθάνουν στην πείνα και έτσι ο κοινοτάρχης αποφασίζει να μοιράσει στην αρχή ισόποσα το γάλα. Με το πέρασμα του χρόνου όμως 5-6 κάτοικοι του χωριού (με διάφορους τρόπους) άρχισαν να καταναλώνουν τα 9 από τα δέκα λίτρα και οι υπόλοιποι 95 την έβγαζαν με 10 γρ γάλα. Η αγελάδα δυστυχώς, μια που τα χρόνια περνούσαν, άρχισε να δίνει επτά για παράδειγμα λίτρα γάλα και συνεπώς τα λιγοστά αυτά γραμμάρια δεν έφταναν στους υπόλοιπους 95. ‘Επρεπε να παρθεί μια απόφαση. Ή θα γινόταν ανακατανομή του γάλακτος ή θα έπρεπε ορισμένοι από τους 95 κατοίκους να μην πίνουν καθόλου γάλα για να μπορούν οι υπόλοιποι να ξαναβλέπουν τα 10 γραμμάρια γάλακτος στο ποτήρι τους. Η πρώτη απόφαση έτσι ήταν ότι το 1/3 των κατοίκων δεν πρέπει να έχει γάλα αφού πρώτα διάβασαν για τις “κοινωνίες των δύο τρίτων”. Τα χρόνια περνούσαν όμως και η αγελάδα έδινε πλέον 2 λίτρα γάλα. Και τότε….μια που δεν μπορούσαν να αγοράσουν άλλη αγελάδα έπρεπε να γίνει αναδιανομή για άλλη μια φορά του γάλακτος.

Σε αυτό το σημείο πιστεύω ότι είμαστε σήμερα. Στην “Μεγάλη μοιρασιά” με μια ευρωπαϊκή/αμερικάνικη μέση τάξη που σήμερα διεκδικεί υπό δυσμενέστερους όρους σε σχέση με το παρελθόν (πχ χωρίς ρευστότητα) ένα μικρότερο κομμάτι μιας συρρικνωμένης πίτας πόρων και παράλληλα βλέπει μια δραματική μείωση του κύκλου εργασιών της με μια αναδιανομή του προς όφελος των μεγαλύτερων επιχειρήσεων του πλούτου. Δηλαδή όταν η αγελάδα έφτασε να παράγει 2 λίτρα γάλα, εκτός από τους 5-6 που τόσο καιρό ελάμβαναν ένα μεγάλο μέρος του γάλακτος, δεν υπάρχει χώρος για άλλους καταναλωτές. Με άλλα λόγια η διάλυση της μέσης τάξης, με ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που θα οδηγηθεί στην φτώχεια, θα γίνει γιατί η μέση δυτική κατανάλωση (κατά την υπόθεση εργασίας αυτού του άρθρου) είναι πλέον δυνητικά επικίνδυνη για την “άρχουσα/κυβερνώσα τάξη”. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι αυτή η τάξη(μέση) θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Έτσι δεν είναι καθόλου απίθανο να υπάρξουν σειρά από εξεγέρσεις και φασαρίες μιας που θεωρώ ότι ακόμα και ένας τυφλός θα έβλεπε ότι για να αφαιρέσεις το συμβολικό ”μέλι“ σε κάποιον που έμαθε να τρώει (εδώ και ένα περίπου αιώνα) τουλάχιστον 5-6 κουταλιές κάθε βράδυ οι μόνοι τρόποι είναι ή η πειθώ ή ο βούρδουλας. Για την πειθώ ας είναι καλά τα ΜΜΕ που μας έχουν κατακλύσει με διάφορα περί καταστροφής ανάλογης τσουνάμι προτείνοντας την λέξη “ευθύνη”(σημ.: Ευθύνη, από την ευθύς [ιωνικά ιθύς], είναι η δυνατότητα επιλογών της προσφορότερης ευθείας πορείας σε ένα πλοίο. Αυτή την ευθύνη την έχει ακέραια κάθε ευθυντήριος ως ιθύνων νους και είναι τριπλή: πολιτική, ηθική, οικονομική. Πηγή: Άρθρο της Ελευθεροτυπίας 31-5-2003 ). Αλλά όταν πεινάς όσο και να προσπαθήσει η τηλεόραση να σε πείσει ότι ο πόνος που θα νοιώσεις από το αδειανό στομάχι είναι “για το καλό σου” ξυπνά το βασικότερο ένστικτο… της επιβίωσης. Και σε αυτό το σημείο αρχίζει το πανηγύρι. Ή δηλαδή κάνεις ανακατανομή του φυσικού πλούτου ή επιβάλεις (με τον βούρδουλα) ότι ορισμένοι μόνο έχουν δικαίωμα για γάλα.

Εν κατακλείδι.

Προσωπικά θεωρώ ότι με διάφορα προσχήματα (βλ.Τρομοκρατία) μέρα με την ημέρα η μέση τάξη χάνει πλούτο, δικαιώματα και ελευθερίες που τεχνοοικονομικά οδηγούν σταδιακά στην ανατροπή της γνωστής μέχρι σήμερα δημοκρατίας για να διατηρήσουν οι “εκλεκτοί” το σημερινό τους status. Η “άλλη μορφή διακυβέρνησης” (αν αυτή η υπόθεση εργασίας είναι σωστή) θα είναι μια ολοκληρωτικού χαρακτήρα διαχείριση της ζωής των υπηκόων στης Ευρώπης και της Αμερικής. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι η αστική δημοκρατία είναι μια μικρή παρένθεση σε διάφορες μορφές ολιγαρχίας. Αλλά είπαμε… η ιστορία δεν είναι το αγαπημένο σπορ των πολιτικών μας και των λαών μας.

Γ.Β

Υ.Σ: Προς αποφυγή “παρεξηγήσεων” το άρθρο είναι μόνο μια υπόθεση βασισμένη όπως κάθε πρόβλεψη του μέλλοντος σε γνώσεις που ο κάθε ένας μας αποκτά από το παρελθόν.

Advertisements

4 responses to “H άλλη μορφή διακυβέρνησης. (συνέχεια από τα προηγούμενα)

  1. giorgosvagionis.wordpress.com 03/10/2010 στο 1:20 πμ

    Α… και φυσικά ότι η μοιρασιά -αν δεν προσέξει- θα γίνει με τον βούρδουλα.

    Α… νούμερο 2.
    “Αυτά συνοπτικά, έτσι για να μην περάσει το μύνημα ότι είμαστε εμείς αιτία που πεινάει ο τρίτος κόσμος, αλλά εκείνοι που επωφελούνται και κερδοφορούν με την εργασιακή μας αξία. Τρελή συσσώρευση πλούτου.”

    Η απάντηση θεωρώ ότι είναι μέσα στο άρθρο.
    “Εν κατακλείδι. Προσωπικά θεωρώ ότι με διάφορα προσχήματα (βλ.Τρομοκρατία) μέρα με την ημέρα η μέση τάξη χάνει πλούτο, δικαιώματα και ελευθερίες που τεχνοοικονομικά οδηγούν σταδιακά στην ανατροπή της γνωστής μέχρι σήμερα δημοκρατίας για να διατηρήσουν οι “εκλεκτοί” το σημερινό τους status.”

    Δηλαδή συσσώρευση πλούτου (από τους εκλεκτούς) ακόμα και ακόμα και ακόμα και ακόμα….

    Γ.Β

  2. giorgosvagionis.wordpress.com 03/10/2010 στο 1:19 πμ

    «Οπότε αυτό που έχεις δει λάθος είναι το γεγονός ότι αφήνεις να εννοηθεί(αν κατάλαβα καλά) ότι εν μέρη είναι υπεύθυνη και η μέση τάξη για την κατασπατάληση των πόρων, οπου εκει διαφωνώ»

    Τσου. Δεν είναι το target μου η μέση αστική ευρωπαική /αμερικανική τάξη. Όμως και αυτή ήταν και είναι μέρος ενός συστήματος που αναλώνει πόρους γιατί ποτέ της δεν ψήφησε ένα π.χ που κάνει νόμους για το Fair Trade αλλά την ενδιαφέρει να αγοράζει φτηνά. (δεν με ενδιαφέρει «γιατί το κάνει » αφού δεν είναι μέρος της ανάλυσης. Όπως έχω γραψει και στην αρχή δεν μπορώ να γράψω ένα βιβλίο σε ένα blog. Και δεν είμαι ειδικός για τα παντα…γνώμη καταθέτω)

    Πρόσεξε δεν μιλώ για το τι παράγει γιατί ξανά…. δεν με ενδιαφέρει σε αυτή την ανάλυση. Αυτό που όμως με ενδιαφέρει να καταλάβει ο μέσος αναγνώστης είναι ότι ο φυσικός πλούτος όσο παει θα γίνεται και λιγότερος. Και θα πρέπει να τεθεί για άλλη μια φορά το θέμα της μοιρασιάς (βλ. παράδειγμα με το γάλα). Να μην αφήσει δηλαδή οι διάφοροι να του πάρουν και το βρακί…

    Γ.Β

  3. Poexania 03/10/2010 στο 12:20 πμ

    To gegonos diladi oti paragoyme parapano aposo ksodeyoumne simainei oti to xrhma to diko mas exei antikrisma kai me to parapano se pragmatiki paragomenh aksia.

  4. Poexania 03/10/2010 στο 12:15 πμ

    Λοιπόν έτσι στα γρήγορα.
    Καλή η ανάλυση σου να εστιάσω όμως σε 2 σημεία, ενα που δεν ανέφερες και ενα που πιστεύω ότι το έχει δει λάθος, και τα δυο αυτά σημεία σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους. Ενστάσεις στα επι μέρους έχω κι άλλες αλλά δεν είναι τόσο σημαντικές και πρέπει να αφιερώσω πολύ χρόνο για να απαντήσω αναλυτικά οπότε το αφήνω για όταν θα πάμε για μπύρα.

    1) Μια ερώτηση που πρέπει να γίνει αφενός είναι το «τι παράγουμε» διότι ναι μέν οι πόροι είναι περιορισμοένοι αλλά με την εκμετάλλευση τους μπορούν να βγουν διάφορων ειδών προιόντα, αν πχ θέλεις να ταίσεις τον τρίτο κόσμο εστιάζεις σε τρόφιμα, αν θέλεις να ικανοποιήσεις την πλουτοκρατία παράγεις ακριβά 25μετρα σκάφη και Τζετ ιδιωτικής χρήσεως. Οπότε το τι παράγεις και το για ποιούς το παράγεις είναι κάτι πολλύ σημαντικό.

    2) Οπότε αυτό που έχεις δει λάθος είναι το γεγονός ότι αφήνεις να εννοηθεί(αν κατάλαβα καλά) ότι εν μέρη είναι υπεύθυνη και η μέση τάξη για την κατασπατάληση των πόρων, οπου εκει διαφωνώ. Αφενώς η μέση τάξη, η καλύτερα πλυθισμιακή μερίδα, ότι παράγει το παράγει με τον ιδρώτα της και καταναλώνει λιγότερα απόσο παράγει(η λεγόμενη υπεραξία) οπότε εδώ τίθεται το ζήτημα μόνο του τι καταναλώνει. Δηλαδή αν ξοδεύει τα χρήματα της εκεί που πραγματικά την ωφελούν ή όχι. Τα χρήματα πάνε α) σε φόρους που υποτίθεται οτι επιστρέφουν πίσω στον πολιτη με κοινωνικές παροχές(πράγμα που δεν γίνεται γιατί και οι φόροι πάνε υπέρ των αγορών χαρακτηριστικό παράδειγμα η στήριξη των τραπεζών, οπότε και εκεί χάνει ενα μέρος της «Αξίας» του) και β) Σε καταναλωτικά αγαθά τα οποία μπορεί να μην τα έχει πραγματικά ούτε επιθυμία ούτε ανάγκη(όλα αυτά τα περί των ψευδών επιθυμιών της καταναλωτικής κοινωνίας), έτσι τα λεφτά του γυρνάνε πάλι στην αγορά οπότε χάνει ακόμα ενα μέρος της αξίας του. Ως τώρα έχει δηλαδή χάσει σε τρία σημεία τον κόπο του πρώτων άμεσα με την προσφορά της εργασίας του που αμοίβεται λιγότερο απόσο παράγει, δεύτερον στους φόρους που πληρώνει και δεν υπάρχει ανταπόδοση, τρίτον στην σχέση του με την αγορά που ανταλάσει την αγοραστική του αξία με προιόντα σε deals που έχουν στήσει οι αγορές, άρα κερδίζουν και απο εκεί.

    Αυτά συνοπτικά, έτσι για να μην περάσει το μύνημα ότι είμαστε εμείς αιτία που πεινάει ο τρίτος κόσμος, αλλά εκείνοι που επωφελούνται και κερδοφορούν με την εργασιακή μας αξία. Τρελή συσσώρευση πλούτου.

    Θα άξιζε να σου αναλύσω γιατί το καπιταλιστικό μοντέλο χάνει και ως μέθοδος παραγωγής, δηλαδή στην ουσία είναι μη αποδοτικό, αλλά θέλει αρκετή ανάλυση, ελπίζω πάντως να πρόσθεσα περεταίρω πληροφορίες και να προέκτεινα σε νόημα το άρθρο σου.

    Ευχαριστώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: