Πώς μπορώ να σώσω την “φαμίλια” μου, αν κάθομαι σπίτι μου; (Αρνιέμαι)


The Story.

 

Μια φορά και ένα καιρό ήταν η Κυρία Ελλάδα. Δέκα παιδιά είχε και τα ‘φερνε βόλτα ίσα-ίσα.

-Γιώργο, φώναξε ένα πρωί στον σύζυγο της

-Ναι, απάντησε βαριεστημένος αυτός. Τι θες πάλι;

-Τι λες να θέλω άντρα μου. Πάνε μέρες τώρα που δεν έχουμε φαγητό και εσύ κάθε απόγευμα στο καφενείο είσαι μέχρι τα μεσάνυχτα.

-Έλα ρε γυναίκα. Αυτονόητο είναι!!!

-Τι αυτονόητο μου τζαφουνάς. Εδώ και ένα χρόνο έλεγες ότι λεφτά υπάρχουν, μετά ότι πρέπει να βρεις τα κρυφά χρέη και τις άσκοπες δαπάνες, αλλά, τζίφος.

-Μα ρε γυναίκα δεν έχεις καταλάβει τίποτα επιτέλους! Στο καφενείο πάω για να μάθω πως οι άλλοι τα φέρνουν βόλτα για να το κάνουμε και εμείς. Πώς μπορώ να σώσω την φαμίλια μου, αν κάθομαι σπίτι μου;

-Αλήθεια !

-Ναι ρε γυναίκα μου. Εγώ σας αγαπάω και νοιάζομαι για σας. Να φανταστείς για να έχεις εσύ και τα παιδιά μας να φάτε, πούλησα μέχρι και το χρυσό δακτυλίδι της μάνας σου. Αμέ.

-Τι έκανες, φώναξε η κυρία Ελλάδα. Είσαι μεγάλος γάιδαρος να ξέρεις.

-Εγώ;

-Ναι εσύ. Χρόνια τώρα το είχα καταχωνιασμένο και το πρόσεχα σαν τα μάτια μου. Από τότε που μου το έδωσε η συγχωρεμένη η μάνα μου, βλάκα, ε βλάκα. Αλλά εσύ τίποτα! Μόνο να πίνεις ουζάκια και να μιλάς για το σοσιαλισμό στην Αφρική όταν τα παιδιά σου πεινάνε. Το ξέρεις βρε αχαΐρευτε ότι η μικρή μας κορούλα δεν έχει ούτε τετράδιο για να πάει σχολείο.

-Ε και; Είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε στους νέους όλα τα εργαλεία για να αποκτήσουν εφόδια, ουσιαστικές γνώσεις και όχι να πάρουν το τυπικό χαρτί. Τι να κάνει τα τετράδια! Στο μυαλό της να τα γράφει. Αυτό είναι σημαντικό.

-Θα σου έλεγα τώρα τίποτα, άλλα έχε χάρη που ακούνε τα παιδιά.

-Και σαν τι θα μου έλεγες δηλαδή, ε;  Οφείλουμε να εξετάσουμε πιο προσεκτικά τις κοινές προκλήσεις, με τις οποίες βρισκόμαστε όλοι αντιμέτωποι, είτε από πλευράς των οικονομιών που βασίζονται στην εντατική χρήση άνθρακα, είτε ως προς την ικανότητά μας να αντεπεξέλθουμε στην κλιματική αλλαγή, ή ως προς τη βιωσιμότητα των συνταξιοδοτικών μας συστημάτων, δεδομένης και της ανόδου του προσδόκιμου ζωής. Αυτό είναι το πρόβλημα και δεν θες να το καταλάβεις.

Μετά από αυτά τα τελευταία λόγια του Κυρ. Γιώργου, θολωμένη άρπαξε ένα ταψί και του το έφερε στο κεφάλι. Το δικαστήριο (όπως ήταν λογικό) την έκρινε ένοχη για βαριές σωματικές βλάβες αλλά αυτή, δακρύζοντας, είπε στον δικαστή:

-Δίκιο έχεις κυρ. Δικαστά. Ένοχη είμαι αλλά άσε με σε παρακαλώ να τραγουδήσω κάτι.

-Καλά ρε κατηγορούμενη τραγούδα τι να σου πω, απάντησε χαμογελώντας ο Δικαστής. Όχι τίποτα άλλο αλλά μιας και τελείωσε το δικαστήριο να μην σου χαλάσω και χατίρι…

Η κυρία Ελλάδα, αφού πρώτα φίλησε τα δέκα παιδιά της, ρούφηξε την μύτη της και με βραχνή φωνή τραγούδησε ρυθμικά….

“αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι[…]”

Η κυρία Ελλάδα σήμερα είναι στην φυλακή.

Γ.Β

Υ.Σ : Το τραγούδι “Αρνιέμαι” με στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη, μουσική του Μίκη Θεωδοράκη είναι από τον δίσκο «Ο εχθρός λαός» του 1975. Το είχε τραγουδήσει η Τζένη Καρέζη (η ηθοποιός) και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.  Οι στίχοι είναι εδώ http://eaglestefanos.blogspot.com/2010/05/blog-post_08.html και το video στο You Tube εδώ http://www.youtube.com/watch?v=P4fHIAUs8wM

Υ.Σ2: Αυτή η ιστορία/μύθος γέννημα της φαντασίας μου (Γ.Β) είναι υπό αυτή την άδεια χρήσης: http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/deed.el

Y.Σ 3: Αφορμή ήταν αυτό http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=210722



Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: