Το μέλλον μας. Δυο λόγια για αυτό που θα έπρεπε να έλθει.


Αυτή την περίοδο χιλιάδες σελίδες έχουν γραφεί για το σήμερα του τόπου. Ανάλογα, το παρελθόν μας έχει αναμοχλευτεί αρκετές φορές, άλλοτε για τα θετικά του (αρχαίοι) και άλλοτε για τα αρνητικά του (διεφθαρμένοι πολιτικοί και σία). Δυστυχώς όμως αυτό που δεν ακούω, σ’ ένα πλαίσιο εθνικής συναισθηματικής διαταραχής, είναι δυο λέξεις για το μέλλον μας. Συνεπώς, αν και μπορεί να πει κάποιος ότι στα αυτιά του μέσου Έλληνα φτάνει σχεδόν αποκλειστικά η κυβερνητική προπαγάνδα, ούτε μια (έστω υποθετική) προβολή/όραμα του αύριο δεν υπάρχει στην πολιτική αγορά του τόπου. Δεν είναι παράξενη άραγε αυτή η εθνική μαυρίλα και δεν προβληματίζει κανένα η διασπορά -σχεδόν επιβολή- της γνωσιακής τριάδας της κατάθλιψης? Το «γιατί» -ακόμα και σε χώρες της Γηραιάς Ηπείρου με σαφώς καλύτερο επίπεδο από εμάς με στατιστικές που δείχνουν μια διάχυτη απαισιοδοξία του λαού- δεν είναι άξιο λόγου? Μπορεί όντως να βρίσκει το υπόβαθρο της στην δύσκολη καθημερινότητα μας αλλά δεν παύει -αυτή η μοιρολατρική απελπισία που διακρίνω να καλλιεργείται- να είναι δυσανάλογη με τις πραγματικές επιλογές που έχουμε. Και για να μην παρεξηγηθώ “το δυσανάλογο” σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να αντικατασταθεί με τις λέξεις άμετρο ή/και άστοχο.

Μα το “συστημικό σφάλμα” είναι ακόμα μεγαλύτερο. Γιατί πως να χαρακτηρίσω την αντίδραση ενός συμπολίτη μου που πληρώνει τα διόδια και μετά κλαψουρίζει στο καφενείο της γειτονιάς του ότι δεν έχει χρήματα ούτε για ένα καφέ. Είναι σίγουρα πιο απλή η αντικατάσταση του “είναι ακριβά τα διόδια αλλά τι να κάνω” με το “μπορώ να έχω καλούς δρόμους και χωρίς διόδια” και έτσι δηλώνοντας έμπρακτα την αντίθεση του στην πρακτική… να μην πληρώσει (αυτο-αναγόμενος σε συνεργό στην συμβολική διασπάθιση του κοινού πλούτου). Σε τελική ανάλυση κατά την ιστορία αυτού του τόπου έχουν γίνει μεγάλα έργα με την συνεισφορά όλων των πολιτών και χωρίς “διόδια”. Αρκεί το Ελληνικό κράτος να μην δίνει δέκα φορές παραπάνω στο κάθε ετεροχρονισμένο έργο και να τιμωρήσει κάθε υπόθεση κατάχρησης/διαπλοκής. Όμως δυστυχώς έχουμε αποδεχτεί παθητικά (ένα μεγάλο μέρος μας) τον παραλογισμό ενός σάπιου κατασκευάσματος που ονομάζετε “κομματικό μεταπολιτευτικό ελληνικό κράτος”. “Υπερβολές”, θα πει ο αναγνώστης. Ας δώσω άλλο ένα παράδειγμα. Έχει πιάσει τελευταία μια ομαδική υστερία τα ΜΜΕ για τις δαπάνες των νοσοκομείων. Αναφέρουν με θαυμαστή τακτικότητα πόσο κοστίζει η φαρμακευτική αγωγή στο Ελληνικό κράτος και πόσο σπάταλα είναι τα νοσοκομεία. Σχεδόν κανείς όμως από τους πολιτικούς (και τους δημοσιογράφους) δεν λέει το πιο απλό. Δηλαδή “αυτά τα χρήματα που δίνω αντιστοιχούν στις υπηρεσίες που λαμβάνει ο Έλληνας πολίτης?”. Και αν θέλανε να είναι πιο πλήρης η ανάλυση θα έπρεπε να πούνε και ένα “Είναι ακριβά. Αλλά τι εναλλακτικές υπάρχουν για να βελτιώσω την υγεία τους και πόσο κοστίζουν στην τσέπη του μέσου Έλληνα”. Οι λέξεις κλειδιά είναι η βελτίωση της υγείας του μέσου Έλληνα. Ούτε το πόσο θα δώσω για ένα γέροντα με άνοια, ούτε η ανταποδοτικότητα μιας επένδυσης για την υγεία ενός παιδιού με καρκίνο. Γιατί η υγεία δεν είναι προϊόν. Πώς να το κάνουμε? Και αν υπάρχουν γενικότερα μηχανισμοί αποτροπής/τιμωρίας της διαφθοράς αυτό (η οικουμενική διασφάλιση του κοινωνικού αγαθού υγεία) και μόνο αρκεί. Ανάλογά και με τα δημόσια έργα. Το ζητούμενο είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής του μέσου Έλληνα. Δεν είναι το κέρδος του κάθε επιχειρηματία. Γιατί η ανάληψη ενός αεροδρομίου εκ μέρους του δεν γίνεται για την σωτηρία της ψυχή της αποβιώσασας μητέρας του! Γιατί αν βγάζει κέρδος βάζοντας υψηλά τέλη αεροδρομίου τελικά ποιος κερδίζει? Αυτός (μόνο) μήπως? Ή τέλος, η κάθε οικονομική πολιτική πρέπει να έχει ως σκοπό την βελτίωση του επιπέδου ζωής του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού αυτής της χώρας. Ναι ή όχι? Ούτε των τραπεζών η κερδοφορία θα πρέπει να νοιάζει τον μέσο πολιτικό, ούτε η διάσωση του νομίσματος της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας, ούτε φυσικά η ευμάρεια μιας μόνο τάξης ανθρώπων με τουλάχιστο θολό παρελθόν.

Κλείνοντας δεν είναι ουτοπία να ζητάς περισσότερα για τον λαό σου αλλά κατευθυντήρια γραμμή. Θέτεις ένα στόχο και παίρνεις ένα δρόμο. Και αν αυτός που έχεις ακολουθήσει μέχρι σήμερα είναι λάθος απλά τον αλλάζεις. Δεν είναι δύσκολο… λίγο το τιμόνι στρίβεις. Και χαμογελάς.

Γ.Β

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: