Η άγνοια ως βάση της Ελληνικής Δημοκρατίας.


Μια από τις αγαπημένες εκφράσεις της περιόδου είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει σοβαρή δυσλειτουργία του κράτους. Χιλιάδες λόγια και στήλες σε εφημερίδες προσπαθούν, άλλοτε πετυχημένα και άλλοτε με τραγικά αποτελέσματα, να πείσουν ότι σήμερα υπάρχει μια μεγάλη κρίση των πολιτικών αξιών και θεσμών που ταλανίζει την αστική δυτικού τύπου δημοκρατία μας.

Ο ορισμός της δημοκρατίας.

Στο λεξικό του Τριανταφυλλίδη ένα τρίπτυχο οριοθετεί τη λέξη Δημοκρατία. Είναι ένα πολιτικό σύστημα που στηρίζεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και που λειτουργεί με βάση τη βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών, το συνταγματικό πολίτευμα στο οποίο ο ανώτατος άρχοντας είναι αιρετός και τέλος ένα κράτος με δημοκρατικό πολίτευμα. Οι λέξεις κλειδιά άρα είναι “ λαός”, “πλειοψηφία”, “αιρετός”. Και μια που η εννοιολογική (αλλά και η ηθική) βάση της ήταν αρεστή στη μεγάλη μάζα του πληθυσμού ανά την υφήλιο, έγινε από “λαϊκή δημοκρατία” σε σοσιαλιστικές χώρες, “ισλαμική δημοκρατία” στην Μέση Ανατολή και η γνωστή μας “αστική δημοκρατία” (του Δυτικού Κόσμου) διαχωρισμένη σε προεδρική ή προεδρευομένη ή βασιλευομένη, ομοσπονδιακή ή ομόσπονδη κλπ. Όμως ακόμα και διάφορα δικτατορικά καθεστώτα χρησιμοποιούν τον όρο. Συχνά δε, προκηρύσσουν μέχρι και εκλογές για να λάβουν την “εντολή” για να προχωρήσουν το θεάρεστο έργο τους (βλ. Το δημοψήφισμα της δικτατορίας το 1968 στην Ελλάδα).

Η άγνοια.

Μήπως είναι ψέμα ότι η καλλιεργούμενη πολιτική/κοινωνική απάθεια -ελέω ΜΜΕ- επιτρέπει στις κυβερνήσεις να ασκούν όποια πολιτική επιθυμούν στο όνομα του αυθαίρετα ορισμένου «δημόσιου συμφέροντος»; Ή ακόμα, δεν είναι λυπηρό το γεγονός ότι αυτό που θέλουν να εμπεδώσουμε ως “δημοκρατία” σχεδιασμένα καλλιεργεί την ιδέα ότι εμείς μόνο θέλουμε/απαιτούμε πράγματα (που παρουσιάζονται από τους τηλε-αγίους ως “σωστά” αλλά “ανέφικτα”) ενώ κάποιοι “μεγάλοι” θα αποφασίσουν το δέον και θα εκτελέσουν το πρέπον στο όνομα μας; Αυτοί όμως οι “μεγάλοι”, βασισμένοι σε μια “γνώση” (που αποκρύπτουν δίκη ελευθεροτεκτονικού τελετουργικού) και απομακρύνοντας τον μέσο Έλληνα από την ενεργό αμφισβήτηση, είναι οι γνήσιοι εκφραστές της δημοκρατικής πεμπτουσίας; Δεν είναι όμως πρωταρχικό μέλημα κάθε μορφής εξουσίας να θέλει να ελέγξει; Και αυτή η διαπίστωση δεν είναι ούτε μια νέα πολιτική τάση ούτε μέρος κάποιας ακραίας ιδεολογίας. Αποτελεί ένα ιστορικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού από την εποχή που εγκαταλείφθηκαν οι πρωτόγονες κοινωνίες και επικράτησε η ατομική ιδιοκτησία. Και εμείς; Πρέπει να αφήσουμε κάθε μορφή εξουσίας χωρίς έλεγχο;

Και τέλος, γνωρίζουμε όλες τις πλευρές (σκοτεινές ή μη) της διακυβέρνησης του κράτους; Είμαστε σίγουροι ότι αυτοί που μας κυβερνούν δεν έχουν ποταπά κίνητρα; Είμαστε βέβαιοι ότι κατά το παρελθόν αυτοί που θα “σώσουν την Πατρίδα” σήμερα τα έκαναν όλα άριστα; Η απάντηση και στις 3 προηγούμενες ερωτήσεις είναι όχι. Όμως “πρέπει” να θεωρούμε ότι αυτοί που μας κυβερνάνε ξέρουν τι κάνουν. Όμως “πρέπει” να θεωρούμε ότι έχουν το ειδικό βάρος έμπειρου κυβερνήτη σε ένα ανεμοδαρμένο σκάφος. Όμως “πρέπει”κάθε νομοθετική πράξη τους να την ακολουθούμε. Με λίγα λόγια, ένα στρεβλό συλλογικό υπερεγώ  έχει παρουσιαστεί στο μέσο Έλληνα ως το υπέρτατο κοινωνικό αγαθό. Αλλά είναι;

Η βία.

Στη σύγχρονη μεταβιομηχανική κοινωνία η δομική βία δεν ασκείται μόνο με τη στέρηση αγαθών διαβίωσης (που επηρεάζει πάραυτα τουλάχιστον το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού), αλλά και με την ελλειπή πρόσβαση σε αγαθά κοινωνικής επιβίωσης και διαβίωσης. Για παράδειγμα, μπορεί να έχεις λίγο φαγητό να φας (κατά προτίμηση γενετικά τροποποιημένο από κάποια πολυεθνική) αλλά η πρόσβαση σου σε κάποιο επιστημονικό περιοδικό θα γίνει μόνο αν και εσύ λόγου χάρη μπεις στο παιχνίδι της οικονομικής συνδιαλλαγής με κάποια φαρμακευτική εταιρία. Αποτέλεσμα, μόνο οι “εκλεκτοί του συστήματος” μπορούν να γράψουν ένα τεκμηριωμένο επιστημονικό άρθρο και να ανέλθουν στην κοινωνική/εργασιακή κλίμακα. Δηλαδή, αυτή η κρυφή εξουσιαστική βία λειτουργεί μεν θεωρητικά σε ένα πλαίσιο μιας ανύπαρκτης ισότητας (αφού όλοι ψηφίζουν) αλλά οδηγεί στη στέρηση της μόρφωσης και την απουσία επενδυτικών κινήσεων για το ανθρώπινο κεφάλαιο. Δίπλα όμως σ’ αυτή τη βία (για να μην ξεχνιόμαστε) περίοπτη θέση έχει και αυτή που ασκείται από τα μέσα ενημέρωσης δια της στέρησης της πληροφορίας ή της τραγικής αλλοίωσης της (βλ. Video με τα γεγονότα στην Κερατέα και πως τα μετέδωσε γνωστός σταθμός των Αθηνών).

Αντί επιλόγου.

Οι νόμοι των Κρητικών δεν θεωρούνται χωρίς λόγο οι πιο υπέροχοι και πιο επιτυχημένοι απ’ όλους τους Έλληνες. Είναι σωστοί γιατί κάνουν ευτυχισμένους εκείνους που τους χρησιμοποιούν, τους παρέχουν δηλαδή όλα τα αγαθά. Και είναι τα αγαθά δυο ειδών: άλλα ανθρώπινα, άλλα θεϊκά και από τα θεϊκά εξαρτώνται τα άλλα. Αν κάποια πόλη παραδέχεται τα μεγαλύτερα, αποχτά και τα κατώτερα, αν όχι, στερείται και τα δυο.” (πηγή: ΠΛΑΤΩΝ, ΝΟΜΟΙ ΠΛ Νομ 631b–632d http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/corpora/anthology/content.html?t=517&m=1 )

Γ.Β

Υ.Σ: Τι σχέση έχει ο Πλάτωνας με τα Διόδια;

Advertisements

One response to “Η άγνοια ως βάση της Ελληνικής Δημοκρατίας.

  1. ΤRASH 09/02/2011 στο 7:46 μμ

    H αρετή της «δημοκρατίας» τους είναι να μην έχεις ανάγκη να κλέψεις.
    Και είναι τόσο ενάρετη, που οι μεγαλύτερη κλέφτες της, είναι ακριβώς αυτοί που καμμία ανάγκη δεν έχουν.
    Οι εκλογές δεν είναι παρά η περθενοραφή της δημοκρατίας στα αστικά καθεστώτα.
    Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: