Μεμονωμένα περιστατικά. (Τα διόδια, η ΑΓΕΤ και ο σκύλος)


Αυτές τις μέρες έγινα μάρτυρας του θανάτου ενός σκύλου από ένα ταξί. Ως ένα συχνό φαινόμενο, σε μια πόλη γεμάτη από αδέσποτα, πολλά έχουν γραφεί και δεν θα σταθώ στην αδιαφορία του Ελληνικού κράτους (και μιας μερίδας πολιτών) για το θέμα. Όμως το γεγονός που μου έκανε εντύπωση (και που είναι η αφορμή του άρθρου) είναι η συμπεριφορά ενός άλλου σκυλιού. Γάβγιζε γύρω του (πριν ξεψυχήσει) λες και φώναζε βοήθεια. Γάβγιζε λες και και έριχνε κατάρες στον οδηγό που έπεσε πάνω του. Γάβγιζε, γάβγιζε. Αυτό το άγνωστο σκυλί έκανε αυτό που εμείς οι άνθρωποι (τα θεωρητικά εξελιγμένα και λογικά ζώα του πλανήτη) δυστυχώς ξεχάσαμε . Επικοινωνούσε την θέση του και την δυσαρέσκεια του. “Μα καλά, αυτό τι σχέση έχει με την πολιτική ?” θα ρωτήσει ο αναγνώστης. Μεγάλη δυστυχώς. Αλλά ας αρχίσω το κυριακάτικο αυτό άρθρο με μια μικρή αναδρομή.

Για να φτιαχτεί ένας δρόμος χρειάζονται μηχανικοί, εργάτες, τσιμέντο, σίδερα, οδόστρωμα/πίσα. Από αυτά, η Ελλάδα σαν χώρα/κράτος είναι σε θέση να τα βρει την συντριπτική τους πλειοψηφία στην εγχώρια αγορά. Παράλληλα, λόγο του υπεδάφους της (βλ. Μπεντονίτη συστατικό του τσιμέντου) παράγει τόση μεγάλη ποσότητα που κάνει και εξαγωγές. Άρα, η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα θα έπρεπε να είναι φτηνή αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του τους χαμηλούς μισθούς. Όμως δεν είναι. Και δεν είναι, γιατί λόγου χάρη η μεγαλύτερη τσιμεντοβιομηχανία του παρελθόντος ΑΓΕΤ πήγε σε ιδιώτες από τον Μητσοτάκη την δεκαετία του 90′, η ΜΟΜΑ (Μικτές Ομάδες Μηχανικής Ανασυγκροτήσεως-μηχανικοί του στρατού που έφτιαξαν τους μισούς δρόμους στην Ελλάδα) την έκλεισε ο Ανδρέας, και το ΤΕΟ (ταμείο εθνικής οδοποιίας) συλλέγει ψίχουλα από τα διόδια που δόθηκαν, δίκη προίκας, στους “Εθνικούς μας εργολάβους”. Άρα σήμερα, χάρη στις κακές επιλογές του παρελθόντος, πρέπει να δώσουμε δις για ένα δρόμο. Δηλαδή, ενώ είχαμε τσιμέντα (ΑΓΕΤ), τεχνογνωσία/εργαλεία (ΜΟΜΑ), πόρους (ΤΕΟ) τα ξεπουλήσαμε. Γι’ αυτή την διαδοχή των εθνικά εγκληματικών ενεργειών ποιος φταίει αγαπητέ κύριε αντιπρόεδρε της Κυβέρνησης; Γιατί σε μια τουριστική χώρα σαν την δικιά μας να έχεις κακούς ή ακριβούς δρόμους ισοδυναμεί με καταστροφή της βαριάς βιομηχανίας της χώρας, τον τουρισμό. Αλλά είπαμε, αυτά που βλέπει ακόμα και ένα δεκάχρονο παιδί, τα θεωρούν “τραβηγμένα” ή “ουτοπιστικά”.

Μα ας αφήσουμε για λίγο την ιστορία και ας φτάσουμε στο 2000. Από το αρχείο του Ριζοσπάστη (Τετάρτη 19 Ιούλη 2000) στο άρθρο “Τριπλασιασμός διοδίων λόγω ιδιωτικοποίησης. Στη ληστρική αυτοχρηματοδότηση τα οδικά έργα, υποχείριο των ιδιωτών το Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας, σύμφωνα με τις κυβερνητικές αποφάσεις” γράφει ότι ανά χιλιόμετρο η χρέωση ήταν 5 δραχμές. Πάντα ο Ριζοσπάστης σε ένα ακόμα παλαιότερο άρθρο του ( Πέμπτη 27 Μάη 1999/ ”Ληστρικότερα διόδια μέσω ιδιωτικοποίησης Το Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας μετατρέπεται σε Ανώνυμη Εταιρία με νομοσχέδιο που ετοίμασε το ΥΠΕΧΩΔΕ”) αναφέρει επιγραμματικά ότι “ Στο πλαίσιο αυτών των σεναρίων – που επιβεβαιώνονται σταδιακά – έχουν επίσης προταθεί η κλιμακωτή αύξηση της τιμής των διοδίων μέχρι και 300% τα προσεχή τέσσερα χρόνια και η παροχή σταθμών διοδίων στους ιδιώτες ακόμη και τμημάτων του οδικού δικτύου που δεν κατασκευάζουν οι ίδιοι!” Και αυτά τα έγραφαν το 1999 όταν όλη η Ελλάδα έπαιζε στο Χρηματιστήριο. Αλλά είναι γνωστό τοις πάσι ότι …”είναι γραφικοί οι ΚΚΕδες” και τους αφήνουμε.
Άλλα για ένα λεπτό! Για να δούμε αν είχαν δίκιο. Από στα ΝΕΑ (πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4563639&ct=1) διαβάζω ´ότι όπως ανακοίνωσε η Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε τον Μάρτιο του 2010 η χρέωση ανά χιλιόμετρο αναπροσαρμόζεται από τα 2 λεπτά ανά χλμ. στα 3 λεπτά ανά χλμ. σε τμήματα του οδικού άξονα. Δηλαδή από 5 Δραχμές = 1,47 λεπτά (πηγή:Wikipedia) πήγαμε στις 10 (10 Δραχμές = 2,93 λεπτά).
Και οι μισθοί ? Αυτοί διπλασιάστηκαν ? Φυσικά και όχι. Σύμφωνα με έρευνα της γνωστής κοινοτικής στατιστικής υπηρεσίας (Eurostat) ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα ήταν το 2000 534 ευρώ και το 2008 έφθασε στα 681 ευρώ (πηγή: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&tag=9424&pubid=4195102 ). Και με τα μέτρα του κυρίου Παπανδρέου θα πάει στα 592 ευρώ (θεωρητικά) αν και πρακτικά θα είναι παρακάτω. Συνεπώς αυτή η πολιτική επιλογή που διαχρονικά έγινε από τα 2 μεγάλα κόμματα έφερε για τον μέσο πολίτη ακριβά διόδια. Τελεία και παύλα. Συνεπώς νούμερο δυο, μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες παίρνουν το διπλάσιο μέρος του πλούτου μας που έπαιρνε το “κακό” δημόσιο! Φυσικά όμως και αυτό έγινε για το … καλό μας!

Μ’ αυτές τις λιγοστές σκέψεις, μου ήρθε στο μυαλό ότι μια στιγμή κατά την ομιλία του στην Βουλή ο Πρωθυπουργός είχε την ιδέα να πει στον Τσίπρα “πείτε μας αν δεν θέλετε μοντέρνους δρόμους”. Ας του απαντήσω λοιπόν (για χάρη του άρθρου) με μια άλλη ερώτηση “Πείτε μας κύριε Παπανδρέου. Πως ονομάζεται η αύξηση στο ίδιο αγαθό [σημ. Που κατά το μεγαλύτερο μέρος δεν το έχεις φτιάξει εσύ] κατά 100% ?”. Αισχροκέρδεια μήπως ? Ας γαβγίσω τότε και εγώ… γιατί σας βαρέθηκα !

Γ.Β

Υ.Σ: Οι τοπικοί άρχοντες (ΔΝΤ/ΕΕ) μάλλον είπαν την αλήθεια. 50 είναι. Σοσιαλι(η)στές μου εσείς !!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: