Πόσο πάει η ζωή ? (μια κάμερα και κάτι ψιλά).


Πριν και πάνω απ’ όλα θα ήθελα να εκφράσω την συμπαράσταση μου στην οικογένεια του εκλιπόντος στην Τρίτης Σεπτεμβρίου. Η σκληρή κοινωνική εμπειρία δείχνει όμως, ότι οικογένεια του μόνο θα τον θυμάται -με τραγικό πρωταγωνιστή το μικρό παιδί που θα μεγαλώσει ως ορφανό- και πιθανά οι φίλοι του. Γιατί σε τελική ανάλυση τα ΜΜΕ θα το ανάγουν σε μείζων θέμα για μια 15ριά μέρες, διάφοροι κάτοικοι των Βορίων Προαστίων -με 10 σωματοφύλακες ο κάθε ένας- θα κάνουν σοφές αναλύσεις επί αμμοδόχου και σιγά σιγά θα περάσει στην ιστορία. Έτσι απλά….δυστυχώς.

Και μια που από τον δρόμο αυτό έχω περάσει αρκετές φορές δεν μπορώ να πω ότι αργά ή γρήγορα ήταν απίθανο να γίνει κάτι ανάλογο. Φυσικά αυτό που λέει ο μέσος Αθηναίος (δηλαδή ότι η περιοχή του κέντρου είναι ζούγκλα/η παρουσία διαφόρων αμφιβόλου ποιότητας ατόμων) και το ήξεραν οι αρχές και μπορούσαν να πράξουν τα δέοντα. Αλλά όταν  δεκάδες αστυνομικοί κάνουν περιφρούρηση σε διάφορους υπουργούς (για να μην ακούσουν τα ροζ αυτιά τους τη λαϊκή κατακραυγή για τα μέτρα που λαμβάνουν) που να μείνει κάποιος για να ρίξει μια ματιά σε ένα μελλοντικό πατέρα. Αν προσθέσεις, λίγο τις περικοπές σε προσωπικό, πασπαλίσεις ότι τα ΜΑΤ πρέπει να ασχολούνται με τους διαδηλωτές στην Κερατέα αντί να κάνουν περιπολίες και στο τέλος προσθέσεις ότι έτσι όπως πάμε το κύριο μέλημα της τροχαίας, σε λίγο καιρό, θα είναι αν ο κόσμος πληρώνει σε ένα ιδιώτη τα διόδια η Αθήνα είναι μάλλον καταδικασμένη για να ζουν καλά μόνο ορισμένοι εκλεκτοί.

Θα μπορούσα να γράψω αρκετά ακόμα πάνω στο θέμα αλλά δυστυχώς λόγο χρόνου θα περιοριστώ σε ορισμένες σκέψεις. Η εγκληματικότητα δεν μπορεί να νικηθεί χωρίς την παρουσία της πληροφορίας. Δηλαδή αν δεν έχεις πολλούς υπαλλήλους της ασφάλειας με πολιτικά σε περιοχές που ξέρεις ότι υπάρχει πρόβλημα όσους ένστολους και να στείλεις θα πέφτει “σύρμα” και ποτέ δεν θα έχεις αντίληψη του χώρου. Αυτό δεν πάει να πει ότι πρέπει να γεμίσει η χώρα με ασφαλίτες. Αλλά αυτοί οι λίγοι που έμειναν να απασχολούνται κατά κύριο λόγο με την καθημερινότητα του πολίτη. Όμως όπως πάντα, σε αυτό το κράτος, το έκδηλο και κατά κοινή ομολογία λογικό (για να αποκρυφτεί η αδιαφορία κάποιων κυρίων) φαντάζει σαν ουτοπιστική θεωρία.

Κλείνοντας αυτό το σύντομο post θα ήθελα να κάνω μια πρόταση (που κανείς δεν θα την ακούσει πιθανά). Μια που η κεφαλή του Υπουργείου ήταν ανίκανη να προστατέψει στο κέντρο των Αθηνών ένα πολίτη να δηλώσει παραίτηση για λόγους ευθιξίας. Και να μην το πιστεύει ας το κάνει. Τουλάχιστον με αυτό τον τρόπο, έστω και έμμεσα, θα δηλώσει ότι η ζωή ενός 40ρη δεν αξίζει μια κάμερα και κάτι ψιλά.

Γ.Β

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: