Η ελληνική κοινωνία μέσα από τις λέξεις. Γιατί φτάσαμε στο γκρεμό.


Πόσοι από εμάς δεν έχουν ακούσει (ή πει) εκφράσεις όπως “στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις”, “με τον σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά στην Ελλάδα” και τέλος “Βύσμα έχεις?. Γιατί χωρίς βύσμα δεν θα κάνεις τίποτα.”. Μάλλον κανείς ! Έτσι, χωρίς να θέλω να κλέψω την εργασία στους ιστορικούς και τους κοινωνιολόγους, ας αρχίσω την μικρή αυτή ανάλυση.

“Στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις.”

Πραγματικά δεν θυμάμαι σε τι ηλικία πρωτάκουσα αυτή την έκφραση. Μάλλον ήταν τόσο μικρή, που η διαπίστωση ότι στη χώρα μας δεν έχουν σημασία τα πραγματικά προσόντα έγινε κάτι σαν soundtrack στην ανάπτυξη μου. Και ως βιωματική ενίσχυση της πληροφορίας, είδα για χρόνια ολόκληρα απόφοιτους γυμνασίου να παρουσιάζονται ως γενικοί σύμβουλοι με παχυλούς μισθούς, άτομα αμφιβόλου μορφώσεως να καταλαμβάνουν τόσο νευραλγικές θέσεις στο δημόσιο που καθόριζαν το μέλλον μου και πάμπολλες σκηνές στον δρόμο όπου ο γνωστός ελληνάρας να φωνάζει “Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε?”. Φυσικά -και προς αποφυγή παρεξηγήσεων- δεν είναι “υποδιέστερος” ο πολίτης που δεν έχει κάνει τριτοβάθμιες σπουδές όμως δεν μπορεί να γίνει το σημείο αναφοράς. Είναι σαν να λέμε ότι θα φτιάξουμε την εθνική ομάδα σκυταλοδρομίας 4χ100  και αθλητές θα βάλουμε όσους μας πούνε ότι τρέχουν καλά. Σίγουρα κάποιος θα κάνει άριστους χρόνους αλλά το σύνολο θα είναι…χάλια.

Αυτή η έκφραση (στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις) είχε όμως και μια διαβολική σχέση με την πολιτική σκηνή των τελευταίων 30 χρόνων. Μέσα από αυτή την διαπίστωση-έκφραση έχανε κάθε σημασία αν είχες κάνει τις ανάλογες σπουδές ή τέλος πάντων να έχεις εμπειρία στον εκάστοτε χώρο. Αρκούσε να μπορείς να βρεθείς στην κατάλληλη ώρα στην κατάλληλη θέση και από συνταξιούχος των ΕΛΤΑ γινόσουν διοικητής νοσοκομείου. Η πλήρης απαξίωση κάθε μορφής αξιοκρατίας σε όλο της το δραματικό μεγαλείο.

“Με τον σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά στην Ελλάδα”

Ως επόμενο στάδιο της ηθικής κατάπτωσης έρχεται έτσι η δεύτερη υπό εξέταση έκφραση. Για χρόνια δηλαδή η εξαπάτηση, ο αριβισμός και η διαφθορά έγιναν σημαία της άρχουσας (τα άτομα σε θέσεις κλειδιά) τάξης. Ένας λαός, με λίγα λόγια, έμαθε (και μέσα από τα ΜΜΕ) ότι δεν έχει σημασία το “πως έφτασεςστην πολυπόθητη καρέκλα αλλά “ότι έφτασες”. Έτσι ο κλέφτης έγινε στο κοινωνικό ασυνείδητο μάγκας, ο ψεύτης φάνταζε ως δεινός ρήτορας και ο εκμεταλλευτής σαν άτομο με επιχειρηματικό δαιμόνιο.

Ανάλογα με την πρώτη έκφραση και εδώ υπάρχει μια πολιτική προέκταση. Όταν για να κάνεις “κάτι παραπάνω” στην ζωή σου είναι πιθανό ότι θα καταρρακώσεις την έμφυτη ηθική σου ή διαφορετικά βρίσκεις ένα πλαίσιο που ζητά από εσένα ουσιαστικά να κάνεις κατά το λαϊκό “γαργάρα” κάθε μορφή αξιών, είναι πάρα πολύ εύκολο να δεχτείς ότι και αυτοί που σε κυβερνούν είναι διεφθαρμένοι. Δεν πρέπει άρα να προξενεί καμία απολύτως έκπληξη που ο μέσος Έλληνας ούτε καν ασχολήθηκε με τα φαινόμενα της διαφθοράς. Γιατί όταν εσύ δεν έχεις ούτε καν τους αμυντικούς μηχανισμούς για μια γρίπη… απλά δέχεσαι ότι κάποιος δικός σου θα πεθάνει.

“Βύσμα έχεις?. Γιατί χωρίς βύσμα δεν θα κάνεις τίποτα.”

Το παλζ δεν θα μπορούσε να τελειώσει παρά με την “λύση” που απλόχερα οι Έλληνες πολιτικοί πρόσφεραν στον μέσο πολίτη. Το βύσμα. Γιατί δεν έχει σημασία τι είσαι, δεν έχει σημασία να κάνεις σωστά την δουλειά σου αρκεί να έχεις γνωριμίες. Αυτό έμαθε μια ολόκληρη γενιά. Και μια που κυβερνούσαν άτομα με όνομα και επίθετο, αφού ο μέσος Έλληνας έμαθε ότι ζει σε μια ζούγκλα, οι εθνοσωτήρες πρόσφεραν το φάρμακο “δια πάσα νόσο και μαλακία”. Όλα αυτά με το μικρό ασήμαντο (?) αντάλλαγμα της ψήφου σου και την υποταγή σου όταν σε έπαιρναν τηλέφωνο για κάποια χάρη. Φυσικά για να είσαι και σίγουρος ότι αυτό (το ρουσφέτι) θα γίνεται για πάντα φρόντισαν οι θυγατέρες και οι γιοί τους να κατεβούν στην πολιτική. Κάτι σαν λογότυπο της διαφθοράς δηλαδή ή διαφορετικά “Ε…αυτή την μαφιόζικη φαμίλια ξέρω αυτή εμπιστεύομαι”.

Επίλογος και λίγες σκέψεις.

Στο ιστολόγιου του Σαραντάκου υπάρχει ρήση ότι οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία. Αυτή η έκφραση δεν θα μπορούσε να ήταν πιο εύστοχη για την κοινωνική πραγματικότητα και το πολιτικό σύστημα της μικρής μας χώρας.

Σήμερα όμως -μετά την καταστροφή του μεταπολιτευτικού κράτους- θεωρώ ότι είναι καιρός να διαλέξουμε τι δρόμο θέλουμε να πάρουμε και πάνω απ’ όλα με τι αξίες θέλουμε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας. Γιατί αυτά που μάθαμε μέχρι σήμερα… απλά απέτυχαν.

Γ.Β

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: