Η εγκληματίες, το σουβλάκι και ο Τσε. Οι ημέρες της χρεοκοπίας του λαού μας.


Να χαρακτηρίσει κάποιος αυτή την κυβέρνηση και δη το οικονομικό επιτελείο, ορισμένες φορές, αποκτά μια ανατριχιαστική υφή. Πνιγμένοι μέσα στην φαυλότητα τους, σε διάστημα λίγων 24ωρων, έχουν ανακοινώσει ότι πρέπει να μαζεύουμε το 50% του μισθού μας σε αποδείξεις μετά ότι όσοι είναι μετά τα 60 θα πάνε σπίτι τους και τέλος ότι για λίγα δις θα μας πάρουν το χρυσό της χώρας (κωδική ονομασία: επένδυση από το Κατάρ).

Το μικρό σουβλατζίδικο.

Ας θεωρήσουμε ότι θέλω να ανοίξω ένα σουβλατζίδικο. Εκτός από τα διάφορα χαράτσια θα πρέπει να έχω “κάβα” τουλάχιστον 30.000 ευρώ για να μπορέσω να αγοράσω λίγο κρέας ή πατάτες. Αλλά αυτά τα χρήματα για την προσωπική μου επιχείρηση λίαν συντόμως (δείτε τα δημοσιεύματα για την φορολόγηση στον αθηναϊκό τύπο) -αν μου φορολογήσουν με ένα 10% περίπου τις καταθέσεις- θα έχει ως αποτέλεσμα κάθε χρόνο να χάνω 3.000 ευρώ. Δηλαδή σε 8-9 χρόνια δεν θα μπορώ να λειτουργήσω την επιχείρηση μου! Ευχαριστώ φωστήρες του Υπουργείου !!!

Μας ας κάνουμε ένα βήμα ακόμα. Για να φάει κάποιος ένα σουβλάκι πρέπει με σημερινές τιμές να δώσει από 2 έως 2,50 ευρώ περίπου. Συνεπώς, αν θα κάνω μια επένδυση λόγου χάρη 30.000 ευρώ, πρέπει με κέρδος 1 ευρώ ανά κομμάτι να πουλήσω 30.000 σουβλάκια (83/ημέρα). Δεν βάζω ούτε κέρδος, ούτε μισθούς, ούτε χαράτσια. Στην περίπτωση όμως που ο μισθός πάει στα 400 ευρώ για να αντέξω θα πρέπει να πουλήσω τουλάχιστον τα διπλάσια μια που θα μειώσω αναγκαστικά την τιμή. Παράλληλα η πτώση της αγοραστικής δύναμης των πελατών δεν μεταφράζεται μόνο στην παραπάνω μείωση της τιμής αλλά και στα πόσα κομμάτια πουλάω. Συνεπώς σε μια περίοδο κρίσης χρειάζομαι μεγαλύτερη “κάβα” για να αντέξω μια πιο μακροπρόσθεσμη απόσβεση της επένδυσης μου. Ευχαριστώ φωστήρες του Υπουργείου για άλλη μια φορά !

Ο επενδυτής ως άνθρωπος.

Όμως οι επενδυτές είναι άτομα με ανάγκες και πρέπει να έχουν ένα όραμα. Να προσδοκούν κάποιο κέρδος που θα καταλήξει στην βελτίωση στην ζωή τους. Εδώ έρχεται και η κυβερνητική πλύση εγκεφάλου γιατί περί αυτού πρόκειται.

Η πλύση εγκεφάλου που δεν φαίνεται με μια πρώτη ματιά.

Πριν από καιρό το τηλεοπτικό κανάλι Αντένα παρουσίασε ένα ρεπορτάζ από τα βόρεια προάστια των Αθηνών όπου μια κυρία έδωσε την βέρα της για να αγοράσει λίγα σουβλάκια στα παιδιά της.

Με μια πρώτη ανάγνωση το ρεπορτάζ μιλά για την οικονομική εξαθλίωση πρώην εύπορων περιοχών. Αυτή η ανάγνωση όμως (αν και θα μπορούσε να ήταν το βασικό σκεπτικό αυτού που έκανε το ρεπορτάζ) είναι ελλιπής κατά την άποψη μου.

Καταρχήν η επιλογή να δείξεις μια εύπορη περιοχή είναι σαν να βάζεις στην ίδια μοίρα του κατοίκους της Κηφισιάς με τα Κάτω Πετράλωνα ή το Αιγάλεω. Το συμπέρασμα που θα βγάλει έμμεσα ο τηλεοπτικός αναγνώστης είναι άρα…”Και οι πλούσιοι έχουν πρόβλημα με την κρίση” γεγονός που είναι πέρα ως πέρα ψέμα. Γιατί η ανέχεια είναι τόσο μεγάλη σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας που εδώ και καιρό ούτε σκέπτονται να πάνε στο σουβλατζίδικο και να δώσουν 10 ευρώ για 4 σουβλάκια.

Ως ενίσχυση της βασικής ιδέας υπάρχουν 2 οικουμενικοί συμβολισμοί. Η βέρα και τα παιδιά. Και η μητέρα των βορείων προαστίων αποχωρίζεται κάτι με συναισθηματική αξία (βέρα) για να διατηρήσει στην ζωή τα παιδιά της. Συνεπώς …”και οι πλούσιοι έχουν καταρρακωθεί συναισθηματικά από την κρίση”. Φυσικά και εδώ απλά είναι …ψέμα. Γιατί αν οι εύποροι αυτού του τόπου αντί να πάνε 5 εβδομάδες στον Παρνασσό για σκι πάνε 3… είναι διαφορετικό από την πείνα.

Και κλείνοντας το ρεπορτάζ η ιδιοκτήτης του σουβλατζίδικου τρέχει πίσω από την πλούσια πελάτισσα για να της επιστρέψει την βέρα. Με λίγα λόγια…η λύση έρχεται από την φτωχή πλην τίμια σουβλατζού που βάζει πάνω απ’ όλα άυλες αξίες. Σε ελεύθερη μετάφραση αφού χαϊδέψει το ρεπορτάζ τα αυτιά των λαϊκών μαζών περνώντας το μήνυμα ότι “και οι πλούσιοι έχουν την ανάγκη σας άρα είστε σημαντικοί”, απενοχοποιεί όσους για χρόνια πίνοντας το αίμα μας -ή με διάφορες αλχημείες- πλούτισαν. Η μιντιακή κολυμβήθρα του Σιλωάμ μέσα από την οικονομική κρίση!

Επίλογος.

Πιθανολογώ ότι ο ρεπόρτερ δεν είχε κακή πρόθεση. Όμως αυτό που εμένα ενδιαφέρει είναι ότι μετά από αυτά τα ρεπορτάζ, ο κόσμος την επόμενη μέρα -όταν το αφεντικό του πει ότι θα σου κόψω 300 ευρώ- θα απαντήσει “ναι”. Διαφορετικά όταν βομβαρδίζεις καθημερινά με τραγικά γεγονότα τον τηλεθεατή το προσδοκώμενο επίπεδο ευτυχίας μειώνεται. Αν θα φοβηθείς δηλαδή, ότι θα χάσεις και αυτά τα λίγα που λαμβάνεις ως μισθό με αποτέλεσμα να αγοράζεις σουβλάκι με ενέχυρο την βέρα σου είσαι πλέον… ο έτοιμος υποτελής υπήκοος που θα δεχθεί χωρίς να βογκά κάθε μέτρο όσο άδικο και αν είναι.

Κλείνοντας. Για όσους αναζητούν ένα ηγέτη νομίζω ότι ματαιοπονούν. Οι ηγέτες είναι γέννα των καιρών και του αίματος. Γιατί πως να το κάνουμε… το είπε και ο Τσε.

No soy un libertador.

Los libertadores no existen.

Son los pueblos quienes se liberan a si mismos. [1]

Καλή Κυριακή.

Γ.Β

1)Πηγή: http://es.wikiquote.org/wiki/Ernesto_%22Che%22_Guevara

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: