16 σελίδες, οι εκλογές που δεν θα γίνουν και ο δρόμος προς την δουλοπαροικία


 Ας αρχίσω το σημερινό post με δυο ερωτήσεις. “Μα τι είμαστε τελικά; Τι λαός ζει σε αυτόν τον τόπο;” Και (ευτυχώς ή δυστυχώς) η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι ένας μικρός πληθυσμιακά, επίμονα αυτιστικός, που τον νοιάζει συχνά το αμπέλι του γείτονα και όχι οι μεγάλες ανατροπές στις κοινωνίες και στην παγκόσμια οικονομία. Και αυτό το βίτσιο (η μόνιμη ενασχόληση με τον μικρόκοσμο μας) το έχουμε χρόνια…πολλά χρόνια.

Και σήμερα; Τι θα γίνει τελικά;”, θα ρωτήσει ο φίλος αναγνώστης. Η εύκολη απάντηση είναι ότι θα γίνουμε κάτι σαν την Ταϊλάνδη (ή όπως έγραφε και ένας φίλος TaiGreece) Όμως ορισμένες φορές, ίσως, αξίζει να ανατρέξει κάποιος σε βιβλία όπως το The Road to Serfdom του Friedrich A. Hayek για να ανατριχιάσει ή να προβληματιστεί. Ένα βιβλίο γραμμένο πριν από 80 χρόνια περίπου από ένα άκρατο φιλελεύθερο καπιταλιστή που θεωρούσε ότι οι αγορές μπορούν να ρυθμίσουν τα πάντα, ως δια μαγείας.

Ο δρόμος προς την δουλοπαροικία ως μυθοπλασία.

Ας υποθέσουμε ότι το Ελληνικό κράτος έχει ένα μεγάλο πρόβλημα/εχθρό. Και ας υποθέσουμε πάντα ότι ένας “σοφός” αναλαμβάνει την κυβέρνηση αυτού του τόπου.

Ευχαριστώ που με διαλέξατε”, είναι η πιο πιθανή δήλωση του και μετά θα παρουσιάσει ένα “πλάνο”. Σε πρώτο χρόνο αφού τον έχουμε διαλέξει (με κάποιο τρόπο) είμαστε έτοιμοι να τον ακούσουμε.

Μετά όμως από λίγο καιρό μας ανακοινώνει…”Επειδή ο κοινωνικός διάλογος δεν οδήγησε σε αποτέλεσμα θα πρέπει να αναλάβουμε, εμείς ως κυβέρνηση, τις ευθύνες μας. Άρα λόγο τις κρισιμότητας της κατάστασης θα ορίσω 5 ειδικούς για να φέρουν εις πέρας αυτή την δύσκολη αποστολή”

Όπως όμως συμβαίνει συχνά στην ιστορία του ανθρώπου, ο κόσμος αντιδρά. Και επειδή έχουμε και δημοκρατία (μην ξεχνιόμαστε) η μηχανή της προπαγάνδας θα ανάψει τις μηχανές της. “Μα δεν έχετε εναλλακτική λύση. Μα δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Μα ο κόσμος τον στηρίζει. Μέχρι και τον μισθό τους θέλουν να του δώσουν για να σωθεί η πατρίδα.” Και ο κόσμος ξανά αντιδρά και έτσι ο σοφός αλλάζει ειδικούς για να φτιάξει ένα νέο σχέδιο.

Έτσι περνά ο χρόνος και σιγά αλλά σταδιακά ο λαός καταλαβαίνει ότι οι ειδικοί και ο σοφός δεν είναι σε θέση να του λύσουν τα προβλήματα της καθημερινότητας. Και μια που δεν είχε μάθει για χρόνια να λύνει μόνος του τα διάφορα θέματα που τον απασχολούσαν (τον λαό) αρχίζει να αναρωτιέται:”Μα μήπως πρέπει να βρούμε κάποιον να μας λύσει το πρόβλημα. Κάποιον ισχυρό, κάποιον που να έχει πυγμή και κύρος. Κάποιον που να μην υπολογίζει πολιτικό κόστος!” Και έτσι αποφασίζουν ότι μόνο ένας σοφός και ειδικός που δεν έχει πολιτικό κόστος μπορεί να τα καταφέρει εκεί που οι άλλοι απέτυχαν.

Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας” λέει ο άρχοντας.”Αλλά όμως για να δεχτώ αυτή την θέση πρέπει να έχω ακόμα περισσότερες εξουσίες. Γιατί είδατε τι έγινε με τον σοφό!” Και μια που ο κόσμος δεν είχε μάθει να σκέπτεται και να λύνει τα προβλήματα του από μόνος του, φοβισμένος απαντά με μια βοή “Πάρε ότι θες άρχοντα. Είμαστε στο γκρεμό και πρέπει να μας σώσεις!”. Έτσι ο άρχοντας στην αρχή ζητά να έχει 10 φίλους μαζί του, μετά να πίνει παραπάνω γάλα και να έχει ιδιαίτερα προνόμια.

Όμως ορισμένοι αντιδρούν. “Για όλα φταίνε οι Αφρικανοί που αντιδρούν”, φωνάζει ο άρχοντας στα τηλεοπτικά κανάλια. ”Θέλουν να έχουν μια θέση στο δημόσιο… και κοίτα θράσος θέλουν να έχουν και μισθό που να φτάνει για 30 ημέρες!” ξαναουρλιάζει. Φυσικά και η προπαγάνδα θα αρχίσει το δικό της παιχνίδι. “Μα στο δημόσιο όλοι είναι διεφθαρμένοι. Τι τον θέλουν το μισθό. Τι θέλουν τα νοσοκομεία. Μα έχουν τόσο θράσος που θέλουν να μάθουν, αυτοί οι Αφρικανοί, και γράμματα! Νισάφι!” . Και ο λαός, φοβισμένος, αφού δεν είχε μάθει να βλέπει ότι ήταν προπαγάνδα (αφού τόσα χρόνια το κανάλι “Μίκρο” έβλεπε) αναφωνεί “Να πεινάνε και οι Αφρικανοί….και οι Αφρικανοί!”

Και τα χρόνια περνάνε, περνάνε και μια στιγμή ο άρχοντας δηλώνει μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες “Επειδή είστε πολλοί Αφρικανοί θα πρέπει να αλλάξετε επάγγελμα. Από εδώ και πέρα οι μισοί θα γίνετε κτηνοτρόφοι και οι άλλοι θα πουλάτε πατάτες” Και οι Αφικανοί αντιδρούν και φωνάζουν αλλά ο κόσμος (μετά από την προπαγάνδα) φωνάζει ”Τόσα σχέδια έχουμε υποστεί. Γιατί δηλαδή οι Αφρικανοι να είναι διαφορετικοί από εμάς; Και αυτοί θα πρέπει να κάνουν ότι λέει ο άρχοντας! Είναι ο πατέρας του έθνους να πάρει!”

Και κάπως έτσι ο άρχοντας ένα πρωί βγαίνει στα κανάλια και ανακοινώνει….

Λαέ της χώρας. Λόγο των ειδικών περιστάσεων από αύριο θα δουλεύεις για μένα την εργασία που σου διάλεξα, θα λαμβάνεις μια μικρή αποζημίωση που θα έχω αποφασίσει εγώ και θα υπάρχει μέχρι ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια. Διαφορετικά τον δρόμο τον ξέρεις… είναι η καταστροφή”

Γ.Β

Y.Σ: Το βιβλίο αξίζει να το διαβάσει κανείς ανεξάρτητα από την πολιτική του θέση.

Υ.Σ 2: Η λέξη “Αφρικανοί” για κανένα λόγο δεν είναι υποτιμητικός χαρακτηρισμός.

Advertisements

2 responses to “16 σελίδες, οι εκλογές που δεν θα γίνουν και ο δρόμος προς την δουλοπαροικία

  1. poexania 08/02/2012 στο 12:52 πμ

    Δεν διαβασα ακομη το αρθρο αλλα γαμω τους τιτλους!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: