Είτε θα είναι ψήφος θυμού είτε φόβου… πεινάω κύριοι. (Οι εκλογές 6/05/2012).


Ακούω πλέον αρκετά συχνά ότι οι Έλληνες θα πρέπει “ώριμα” και με “αίσθημα ευθύνης” να ψηφίσουν στις 6 Μαΐου. Ανάλογα δε, δεν είναι άγνωστο στην μνήμη μου το συμπέρασμα, ότι μόνο αν ο κόσμος δεν είναι θυμωμένος ή φοβισμένος μπορεί να “σκεφτεί” και να “επιλέξει” τον καλύτερο. Τι συγνώμη μας ζήτησαν, τι μας είπαν ότι θα τα καταφέρουμε τι μας σκιαγράφησαν μια μελλοντική αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (δανειακή σύμβαση με εμπράγματα δικαιώματα). Τόνοι παραγράφων έχουν γραφτεί. Μόνο για ένα πράγμα δεν μιλούν. Για την πείνα.

Η πείνα στον 21 αιώνα. (Μια σχεδόν αντιγραφή από ένα παλαιότερο post).

Για τον μέσο αστικό πληθυσμό η πείνα (ως αίσθημα κενού στο στομάχι) μετά τη δεκαετία του ’60 είχε αρχίσει να σπανίζει στη Δυτική Ευρώπη και οι μεγάλοι λοιμοί φάνταζαν πλέον σαν “Αφρικανικό φαινόμενο”. Λογική συνέπεια της παραπάνω διαπίστωσης ήταν -αφού έχει βρεθεί μια λύση για το βασικότερο ζητούμενο χιλιάδων χρόνων (φαγητό)- πως σταδιακά άλλες ανάγκες άρχισαν να αναδύονται. Το κοινωνικό κράτος με όλες τις εκφράσεις του (παιδεία-υγεία-ασφάλεια), το αίσθημα δικαιοσύνης και η αποδέσμευση από παλαιότερα κοινωνικά/ηθικά πρότυπα όπως λόγου χάρη η σεξουαλικότητα και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας (κατά κύριο λόγο). Αυτό όμως που συστηματικά χανόταν από το νοητικό οπτικό πεδίο του μέσου Ευρωπαίου ήταν ότι η πληθώρα χαμηλού κόστους τροφής βασιζόταν εκτός από τη βελτίωση της παραγωγής σε άλλους δύο, σαθρούς, πυλώνες. Από τη μία στην εκμετάλλευση πτωχών τμημάτων του πλανήτη (λόγου χάρη για καφέ, ζαχαρότευτλα, κακάο) και από την άλλη στη μετατροπή της τροφής από κοινωνικό αγαθό αναγκαίο για την επιβίωση, σε εμπόρευμα. Η τροφή και η παραγωγή της δηλαδή, έπαψαν να ρυθμίζονται από τις τοπικές κοινωνίες και πέρασαν στα χέρια χρηματιστών και αμφιβόλου προθέσεων βιομηχανιών.

Μέσα σε αυτό το γενικό πλαίσιο φτάσαμε στον 21 αιώνα. Μια εποχή που ο μέσος Αμερικάνος καταναλώνει όσο δέκα άτομα στην υποτροπική Σαχάρα και που η τιμή του χυμού πορτοκαλιού ορίζεται στο Σικάγο. Για το υπάρχων οικονομικό σύστημα άρα, δεν έχει σημασία “αν παράγεις” άλλα πόσο “μπορείς να τζογάρεις” στην τιμή του “χ” προϊόντος. Δηλαδή ουδεμία αξία έχει αν η τιμή του σιταριού γίνει απαγορευτική για τους κατοίκους του Μπενίν γιατί το βασικό μέλημα του “συστήματος” είναι η συσσώρευση πλούτου στο Μανχάταν.

Ας δούμε ένα παράδειγμα όμως. Αν λόγου χάρη η τιμή του σιταριού είναι 230 ευρώ ο τόνος με κανένα τρόπο το κιλό τα αλεύρι δεν μπορεί να κατέβει κάτω από 23 λεπτά. Αποτέλεσμα είναι ότι σε χώρες όπως η Ινδία περίπου το 30% των εισοδημάτων καταλήγει σε τροφή ενώ μόνο το 6% περίπου του μισθού του μέσου Αμερικάνου έχει τον ίδιο σκοπό. Συνεπώς ο μέσος Ινδός, έχει λιγότερα χρήματα για να μορφωθεί, να αγοράσει φάρμακα και να φροντίσει για μια αξιοπρεπή σύνταξη. Συνεπώς η πείνα δεν είναι μόνο ένα “άδειο στομάχι” αλλά η έλλειψη πιθανότητας βελτίωσης της ζωής.

Η Ελλάδα του μνημονίου.

Πιθανά πρέπει να είναι μια από τις λίγες ιστορικές στιγμές του ανθρωπίνου γένους αυτό που συντελείται σήμερα στην Ελλάδα. Αν ακούσει κάποιος τι λένε τα 2 μεγάλα κόμματα (αλλά και οι πρόθυμοι) ζητάνε την ψήφο μας όχι για να βελτιώσουν την ζωή μας αλλά για να γίνει η περαιτέρωσφαγή” των εισοδημάτων μας στο βωμό των θεών Ευρώ/Ε.Ε. Φυσικά μιλούν ότι μετά τη “μπόρα” θα έρθει η ανάπτυξη αλλά για άλλη μια φορά ξέχασαν να πουν την πραγματικότητα. Όσο ένα εισόδημα γίνεται μικρότερο τόσο οι βασικές ανάγκες όπως η τροφή, η ένδυση και η στέγη θα αναλώνουν όλο και μεγαλύτερο μέρος των οικογενειακών πόρων. Συνεπώς, τελεολογικά σε μια παγκόσμια οικονομία ο Ελληνικός λαός θα μετατραπεί σε μια μάζα που δεν θα μπορέσει ποτέ να σταθεί δίπλα σε άλλους, ανταγωνιστικούς, πληθυσμούς. Για παράδειγμα, ένας μελλοντικός γιατρός στην Ελλάδα όταν οι συνάδελφοι του θα έχουν παρακολουθήσει 300 συνέδρια των 500 ευρώ έκαστο αυτός θα έχει δει δύο άντε τρία. Συνεπώς ποτέ του δεν θα φτιάξει ένα εργοστάσιο βιοτεχνολογικής έρευνας με αποτέλεσμα η υπάρχουσες δομές/εταιρείες να κυριαρχούν εις αεί. Μόνο χαμηλής υπεραξίας χαμαλίκι αν κάνει και τίποτα παραπάνω δηλαδή.

Το σπιράλ της μετατροπής της χώρας μας σε τριτοκοσμική χώρα

Το διακύβευμα αυτών των εκλογών είναι μεγάλο. Η Ισπανία πνέει τα λοίσθια, η Ολλανδία θα έχει εκλογές, η Ιταλία παρουσιάζει μείωση 20% στην βιομηχανική παραγωγή της με τα sreads της να έχουν φτάσει στο 410 και η Ουγγαρία θα μπει συντόμως στο ταμείο στήριξης. Σε αυτό ο γκρίζο ευρωπαϊκό πλαίσιο κόμματα που κατασπατάλησαν τον δημόσιο πλούτο μαζί με τους οικονομικούς βαρόνους αυτού του τόπου ζητούν νομιμοποίηση μέσα από την ψήφο μας. Και το ερώτημα είναι… γιατί; Για να εξακολουθούν τρία τηλεοπτικά κανάλια να ελέγχουν την ενημέρωση(?) των Ελλήνων; Για να γίνουν Α.Ε οι εταιρίες αποκομιδής των σκουπιδιών και μετά να πωληθούν σε υπεργολάβους παντός είδους; Για να δώσουν τα λιμάνια και τα αεροδρόμια (που φτιάξαμε με τους φόρους δεκαετιών) σε μια τουριστική χώρα όπως η Ελλάδα σε ξένα ή ντόπια αρπακτικά. Για να αγοράζει ακριβά από αλλοδαπούς κάθε είδους υπηρεσία ο εξαθλιωμένος Έλληνας όπως γίνεται σήμερα με τα τέλη στο Ε. Βενιζέλος ή τον γερμανικό πλέον ΟΤΕ; Γιατί;

Κλείνοντας. Η Αργεντινή δεν έφτασε στον γκρεμό σε μία ημέρα. Και εκεί έγιναν εκλογές και εκεί οι “σωτήρες” έδιναν λύσεις και εκεί ζητούσαν συγνώμη. Όμως η οικονομία τους απλά κατέρρευσε γιατί ποτέ στην παγκόσμια ιστορία τα λαϊκά στρώματα δεν έχασαν το 80% των εισοδημάτων τους και αναπτύχθηκε σοβαρά μια χώρα. Γιατί ανάπτυξη έχει κατά διαστήματα και η Ουγκάντα αλλά σίγουρα δεν έχει αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στα παγκόσμια δρώμενα Εμείς γιατί να έχουμε διαφορετική τύχη από την Λατινική Αμερική ή την Αφρική με ακριβώς την ίδια συνταγή; Τα Eurobond που θα εκδώσουν πιθανά τον Ιούνιο θα μας σώσουν ή μήπως στην Βουλγαρία που έχουν μικρότερους από εμάς μισθούς έχουν γεμίσει από επενδύσεις;

Η λύση όμως είναι γνωστή σε όλους μας. Ας την θυμηθούμε λίγο πριν την κάλπη.

Γ.Β

Advertisements

2 responses to “Είτε θα είναι ψήφος θυμού είτε φόβου… πεινάω κύριοι. (Οι εκλογές 6/05/2012).

  1. Pingback: Είτε θα είναι ψήφος θυμού είτε φόβου… πεινάω κύριοι. (Οι εκλογές 6/05/2012). | Στείριδα- el Steiri-Στείρι Βοιωτίας

  2. Pingback: Είτε θα είναι ψήφος θυμού είτε φόβου… πεινάω κύριοι. (Οι εκλογές 6/05/2012). | αἰέν ἀριστεύειν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: