Η “απόλυτη αλήθεια” ως καταστροφή της πραγματικής δημοκρατίας.


Λίγες ώρες πριν τις εκλογές, πιθανά, είναι δόκιμο να μιλήσει κάποιος για την δημοκρατία. Δεν θα σταθώ σε μια ιστορική ανάλυση του θέματος, ούτε σε μια μελέτη της πορείας και της εξέλιξης αυτού του πολιτεύματος. Θα προσπαθήσω, επιφανειακά είναι αλήθεια, να σκιαγραφήσω άλλη μια πτυχή της.

Η “απόλυτη αλήθεια”.

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει σε αυτό το blog μια ρητορική ερώτηση. Τι μας έρχεται πρώτα στο νου, όταν σταματάμε να κοιτάμε την οθόνη του κομπιούτερ μας. Δηλαδή, πόσο “αυτονόητη” είναι η μνημονική ανάκληση της ύπαρξης του αέρα με το 21% οξυγόνου του. Αυτός ο αγέρας, ο τόσο αξιωμένος, ο τόσο δύσκολο να τον θυμηθούμε, που μας βοηθά να ζήσουμε. Όμως τον ξεχνάμε.

Δίπλα στον αέρα ας βάλουμε και κάτι άλλο που, συχνά δυστυχώς, δεν βλέπουμε. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από τον εαυτό μας. Γιατί είμαστε σίγουροι ότι αυτό που, εμείς, θεωρούμε ως αιτία των γεγονότων είναι και η πραγματική; Γιατί είμαστε σίγουροι, ότι αυτό που μάθαμε ως “σωστό” δεν είναι παρά μια επιθυμία; Όμως η επόμενη ερώτηση -που θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος του άρθρου- θεωρώ ότι είναι η πιο δραματική “Πως έμαθα να ονοματίζω, αυτό που βλέπω, ως αλήθεια;” Συνοψίζοντας, μια “αιτία” και ένα “σωστό” που στηρίζονται σε μια “αλήθεια”. Την “απόλυτη αλήθεια”.

Μα ποιος μας έβαλε (αν μας έβαλε) αυτή την ”απόλυτη αλήθεια”, θα μπορούσε να ήταν η επόμενη ερώτηση. Ο πατέρας μας θα απαντούσαν οι ψυχολόγοι, η κοινωνία οι κοινωνιολόγοι, ο Θεός οι θρησκευόμενοι. Αλλά και οι τρεις αυτές απαντήσεις εμπεριέχουν κάτι έξω από εμάς, που δεν το διαλέξαμε, δεν το γνωρίζουμε στην πληρότητα του και τέλος κάτι που μπορεί να μας τιμωρήσει όταν παραβούμε τις επιταγές του. Πεισματικά όμως είναι για μας ένα αξίωμα, έστω κι αν ακόμα  και η ίδια λέξη “αλήθεια” θα μπορούσε να προέρχεται ή από το στερητικό α- και τη λέξη λήθη (λησμονιά) ή από το λήθω = λανθάνω (= μου διαφεύγει) και το στερητικό «α» [1].

Ίσως η σημερινή “αλήθεια”.

Στις προηγούμενες δεκαετίες η “απόλυτη αλήθεια” πήγαζε από 2 κρουνούς. Την πολιτική και τη θρησκεία. Σήμερα αυτό που σταδιακά αναδύεται είναι ένας άνθρωπος χωρίς “νόμο”. Αυτό το υποκείμενο δηλαδή, που η μόνιμη ενασχόληση του είναι η άμεση ικανοποίηση των καπρίτσιων του, χωρίς επιθυμία/ορμή και χωρίς όρια. Ο κύριος “Θέλω να γίνω πλούσιος εύκολα και τώρα, να βρω χιλιάδες κοπέλες (ή αρσενικά) που μου κάνουν όλες τις διαστροφές (χωρίς όμως να δημιουργήσω μια σχέση) και να μην δίνω λογαριασμό σε κανένα.” Το όνειρο της παντοδυναμίας του ψυχιατρικού ασθενή με κοινωνικά αποδεκτό μανδύα, θα μπορούσε να πει ο αναγνώστης. Και δεν θα είχε άδικο.

Η καταστροφή της δημοκρατίας.

Η δημοκρατία έχει μία βασική προϋπόθεση. Να μην υπάρχει μόνο μια αλήθεια αλλά πολλές, διαφορετικές, αλληλοσυγκρουόμενες, “αλήθειες”. Δεν μπορείς να περιμένεις να γίνει δεκτή η γνώμη σου αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την γνώμη του άλλου και να ακολουθήσεις την επιθυμία του “άλλου”. Και αυτός ο άλλος είναι η “πόλη”. Για αυτό, λόγου χάρη, σε κουτσουρεμένα πολιτεύματα όπως το δικό μας, θα δείτε δηλώσεις κατά του συντάγματος. Δηλαδή, μια που η άρχουσα οικονομική και πολιτική τάξη δεν μπορεί να δεχθεί τον έλεγχο από τον δήμο γιατί έρχεται σε αντίθεση με την άμεση ικανοποίηση των καπρίτσιων τους, φτιάχνει το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Ανάλογα, για να μην αλλάξει τίποτα, ένα μέρος του πολιτικού συστήματος δεν μάχεται να μετατρέψει τους κανόνες αλλά προσπαθεί να πείσει ότι μόνο αυτό κατέχει την απόλυτη αλήθεια.

Και τα δύο όμως οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Στο τέλος της δημοκρατίας…

Γ.Β

Υ.Σ: Αφορμή του σημερινού άρθρου είναι ένα βίντεο στο YouTube [1] που προτείνω -σε όσους γνωρίζουν Ιταλικά- να το δουν. Θα το βρείτε εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=6G7JSNQt-bY&feature=related

Παραπομπές:

1) http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1#cite_note-0

Advertisements

9 responses to “Η “απόλυτη αλήθεια” ως καταστροφή της πραγματικής δημοκρατίας.

  1. Pingback: Η “απόλυτη αλήθεια” ως καταστροφή της πραγματικής δημοκρατίας. | αἰέν ἀριστεύειν

  2. giorgosvagionis.wordpress.com 16/06/2012 στο 11:40 μμ

    Α…και στην δεύτερη ανάλυση θα προσπαθήσω να βάλω ένα μεγάλο κομμάτι από την κουβέντα μας εδώ.

  3. giorgosvagionis.wordpress.com 16/06/2012 στο 11:38 μμ

    Φραγκ εγώ μιλώ για την μόνιμη έρευνα για την αλήθεια και όχι την αξιωματική αποδοχή της. Δηλαδή ναι υπάρχει μια βάση σε κάθε ένα μας αλλά πρέπει να ψάχνει -συνέχεια- την «αλήθεια» , που είναι έτοιμος να ανατρέψει αμέσως μετά!
    στο ξαναγράφω δεν είναι 100% πολιτικό το θέμα…έχει να κάνει και με εμάς σαν άτομα και στο πως φτιάχνει ο κάθε ένας μας τις «αλήθειες» του.Αν δεις το άρθρο ξανά θα καταλάβεις ότι η ύπαρξη του «νόμου» είναι εξίσου αναγκαία με την ανάγκη για διάλογο. Είναι για να στο πω διαφορετικά ο «νόμος» (φιλοσοφικά) σταματώντας την παντοδυναμία μας δημιουργεί την επιθυμία-ορμή.
    Όμως «νόμος» χωρίς αξίες είναι απλά μια σειρά από χειροπέδες στο μυαλό.
    Δεν ξέρω αν σε διαφώτισα λίγο αλλά σου υπόσχομαι ότι θα το αναλύσω σε ένα 2ο χρόνο.
    Γ.Β

  4. poexania 16/06/2012 στο 11:30 μμ

    Οταν λοιπον απλοί πολιτες λαικοι υποστηριζουν και με την ψηφο τους και με την «ιδεολογια» τους τα συμφεροντα του Μπομπολα και του Βαρδηνογιαννη και του Σοιμπλε και δεν ξερω ποιου, τοτε να με συμπαθας αλλα εγω την γνωμη τους δεν θα την πολυσεβαστω, και ουτε θεωρω οτι έφτασαν ως εκει με ορθολογικα(εξον και αν παιζει κανενα ρουσφετι)κριτήρια. Ειναι αποτελεσμα πλυσεως εγκεφαλου απο τα γενοφασκια. Ο Μαρξ ξερεις ελεγε οτι η εκαστοτε κυριαρχη ιδεολογια οποιασδηποτε εποχης ειναι η ιδεολογια της αρχουσας ταξης, αν δεν ηταν δεν θα μπορουσε η εκαστοτε αρχουσα ταξη να επιβληθει. Οταν η ιδεολογια της αρχουσας ταξης αμφισβητουταν, τοτε ειχαμε ανατροπες, και μαλλιστα βιαιες γιατι η αρχουσα ταξη αντιδρα στην αποσυρση της.

    Ετσι λοιπον λεμε τωρα, αν καποτε η εργατικη ταξη γινει αρχουσα ταξη, μεσω της δικτατοριας του προλεταριατου που λεμε εμεις οι κομμουνιστες, θα προσπαθησει και αυτη να επιβαλει την ιδεολογια της. Αυτο δεν σημαινει οτι γινονται ολοι ρομποτ και δεν υπαρχουν γνωμες, σημαινει ομως οτι υπαρχει ενας κοινος στοχος, δηλαδη η κομμουνιστικη αταξικη κοινωνια που πρεπει να την εχουμε σαν μπουσουλα. Το ιδιο κανει και ο καπιταλισμος, δεν σημαινει οτι στον καπιταλισμο δεν υπαρχουν γνωμες, η συνισταμενη των δυναμεων ομως ειναι η αναπαραγωγη του καπιταλιστικου τροπου παραγωγης δηλαδη κυκλοι συσσωρευσης και επανεπενδυσης, αναπτυξη, και οταν δεν παει αλλο λογω των αντιφασεων του καπιταλισμου(στους ειχα ποσταρει καποτε) κρίσεις αιμα δακρυα και ιδρωτας.

    Αυτα ολα δεν στα λεω σε αντιθεση με αυτα που γραφεις για να μην παρεξηγηθω, ειναι η προεκταση των οσων ηθελα να πω για να γινεται διαλογος που λες και εσυ:)

  5. poexania 16/06/2012 στο 11:22 μμ

    Ναι αλλά υπάρχουν τροποι να μειωθει η «αμφιβολια»
    Στο κατω κατω δεν ειναι θεμα αληθειας ψεματος, δεν ειναι εκει κατα τη γνωμη μου το ζητουμενο
    ειναι ζητημα οπτικης γωνιας και συστρατευσης, η οποια συστρατευση πρεπει να ειναι συνειδητη.
    Αλλη η οπτικη γωνια λοιπον του μπομπολα
    αλλη η δικη μου και η δικη σου

  6. giorgosvagionis.wordpress.com 16/06/2012 στο 9:53 μμ

    Α….και Βασικά No2 …είναι δύσκολο να πεις στον εαυτό σου “δες μήπως αυτό που νομίζεις ως αλήθεια είναι απλά μια επιθυμία“. Από κάτι το σίγουρο-άμεμπτο-οικουμενικό ξαφνικά γίνεται κάτι σχετικό-ανασφαλές-υποκειμενικό.

  7. giorgosvagionis.wordpress.com 16/06/2012 στο 9:48 μμ

    Φραγκ αυτό που λες «Δεν ειναι ζητημα γνωμης αλλα ζητημα επιβολης της βουλησης
    γιατι στην πραγματικοτητα, και οχι στην δημοκρατια που ιεναι κατι εντελως αφηρημενο, δεν μετραει η καλυτερη γνωμη ή η γνωμη των περισσοτερων(που σιγουρα δεν ειναι παντα η καλυτερη) αλλα η βουληση των δυνατων. » δεν είναι δημοκρατία. Μέχρι εδώ συμφωνούμε… το ζητούμενο είναι αν αυτό που θεωρούμε «αλήθεια» είναι κιόλας. Είναι φιλοσοφικό-ψυχιατρικό ερώτημα με πολιτικές προεκτάσεις (η δημοκρατία αν μπορεί να βασιστεί σε δόγματα ή όχι). Αυτός είναι ο σκοπός του άρθρου…να προβληματίσει αλλά να μην ισοπεδώσει. Ο μηδενιστικός αχταρμάς που περιγράφεις (σωστά) ως κάτι αρνητικό -γιατί καταλήγει στην νίκη του ισχυρού- δεν είναι το ζητούμενο/θέμα.
    Στο μυαλό μου όταν έγραφα το άρθρο ήταν πόσο ανάγκη υπάρχει να συνδιαλεγόμαστε ακόμα και αν η «αλήθεια» που που πιστεύουμε είναι μειοψηφική ή -όπως την ονομάζουν- ακραία.
    Βασικά…είναι δύσκολο να πεις στον άλλο «δες μήπως αυτό που νομίζεις ως αλήθεια είναι απλά μια επιθυμία«. Από κάτι το σίγουρο-άμεμπτο-οικουμενικό ξαφνικά γίνεται κάτι σχετικό-ανασφαλές-υποκειμενικό.
    Προς το παρών αυτά αλλά πρέπει να γράψω και δεύτερο κομμάτι γιατί είναι μισό …μάλλον το σκεπτικό μου και μπορεί εύκολα να γίνει ένα «προβοκατόρικο κείμενο»…που δεν είναι.

    Αυτά.
    Γ.Β

  8. poexania 16/06/2012 στο 7:52 μμ

    Να στο πω και σε ενα μικροεπίπεδο
    Εγω αμα ειμαι σε μια δουλεια και θελουμε να κανουμε απεργια επειδη δεν μας πληρωνει το αφεντικο, δεν θα δωσω κανενα βαρος στην γνωμη εκεινου που δεν θελει να κανουμε απεργια και να μην διεκδικήσουμε τα δεδουλευμενα, επειδη φοβαται η επειδή τον έχει πλησιάσει ο εργοδότης με κάποια δελεαστική πρόταση.

  9. poexania 16/06/2012 στο 7:49 μμ

    Δεν ειναι ζητημα γνωμης αλλα ζητημα επιβολης της βουλησης
    γιατι στην πραγματικοτητα, και οχι στην δημοκρατια που ιεναι κατι εντελως αφηρημενο, δεν μετραει η καλυτερη γνωμη ή η γνωμη των περισσοτερων(που σιγουρα δεν ειναι παντα η καλυτερη) αλλα η βουληση των δυνατων. Και συχνα η βουληση των δυνατων ειναι και η γνωμη της πλειοψηφιας, ετσι λειτουργουν τα πραγματα μεχρι σημερα τουλαχιστον. Οταν εγινε κατι διαφορετικο ειχαμε ανατροπες.

    Για να εχουμε ανατροπες ομως, που σημερα χρειαζονται στα σιγουρα, πρεπει η λαικη βουληση να συσσωρευθει σε εναν φορεα, εκεινον που μπορει να την εκφρασει καλύτερα. Και δεν πρεπει η λαικη βουληση να ειναι εκείνη των ολιγων και δυνατων, δεν πρέπει δηλαδη να είναι ξενη προς τα συμφέροντα του λαου, αλλά εκείνη η βούληση που εξυπηρετει τα συμφεροντα του λαου.

    Ετσι λοιπον το κομμουνιστικο κομμα, υιοθετωντας τις θεωριες και τις πρακτικες των Μαρξ, Λενιν και αλλων στοχαστων και επαναστατων εχει συγκεκριμενη άποψη για το πως πρεπει να μοιραζεται ο πλουτος και πως να λειτουργει η κοινωνια, για να ειναι οσο το δυνατον πιο δικαιη και λειτουργικη. Ε γυρω απο αυτην την «φιλοσοφια» προσπαθει να λειτουργησει και να την μεταλαμπαδευσει στον λαο, οχι σαν την απόλυτη αλήθεια με τα θεοκρατικά πρότυπα, αλλά ως «θέση» που πηγαζει απο την πολύχρονη διεπιστημονικη μελέτη και εμπειρεία με άξονα τα λαικά συμφέροντα.

    Αυτα απλα απλα

    Γιατι το «να ακουγονται ολες οι γνωμες» γενικα το αναπαραγει η άρχουσα τάξη γιατι την συμφερει ο λαος να εχει 1000 διαφορετικες αποψεις, αλλα στην πράξη να επιβάλει τη δική της βούληση και εκεί που μετράει να αναπαράγεται η δική της ιδεολογία.

    Να ακουγονται ολες οι γνωμες ναι, αλλα χωρις ενα βασικο άξονα επιδιώξεων γυρω απο τον οποίο θα γίνεται η οποιαδήποτε προσπάθεια δεν κανουμε τίποτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: