Τέρμα τα δίφραγκα.


Εισαγωγή (Αντιγράφοντας το wikipedia [1])

Η Λατινική Νομισματική Ένωση (ΛΝΕ) ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, σε μια προσπάθεια για ενοποίηση πολλών ευρωπαϊκών νομισμάτων σε ένα ενιαίο νόμισμα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα κράτη μέλη σε μια εποχή που τα περισσότερα εθνικά νομίσματα εξακολουθούσαν να είναι άμεσα συνδεδεμένα με τον χρυσό και τον άργυρο. Ιδρύθηκε το 1865 και διαλύθηκε το 1927.

Το 1865, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ιταλία και η Ελβετία ιδρύουν την Ένωση και συμφωνούν να αλλάξουν τα εθνικά τους νομίσματα σε ένα πρότυπο σύμφωνα με το οποίο κάθε νομισματική μονάδα του κάθε κράτους θα ισούται με 4,5 γραμμάρια αργύρου ή 0,290322 γραμμάρια χρυσού και θα είναι ελεύθερα ανταλλάξιμα. Ουσιαστικά δηλαδή οριζόταν μία σταθερή σχέση μεταξύ χρυσού και αργύρου με αναλογία 15,5 προς 1 μέσα στους κόλπους της ένωσης. Οι ισοτιμίες μεταξύ των νομισμάτων της κάθε χώρας ήταν 1:1.

Αργότερα προσχωρήσαν στην ένωση η Ισπανία και η Ελλάδα το 1868, και η Ρουμανία, η Αυστρία, η Βουλγαρία, η Βενεζουέλα, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, το Σαν Μαρίνο και το Παπικό κράτος το 1889. Το 1904 οι Δανικές Δυτικές Ινδίες επίσης υιοθέτησαν αυτό το πρότυπο, παρόλο πού δεν είχαν επίσημα ενσωματωθεί στη ΛΝΕ.

Image

Η Ελλάδα.

Η χώρα μας ήταν μέλος αυτής της ένωσης από το 1868 -με βάση τους νόμους (ΣΔ /10-4-1867 και ΣΠ’5/11/1868) [2]- έως το 1907 και επέστρεψε το 1910 έως την διάλυση της. Αλλά ας επιτρέψουμε όμως στο λήμα του wikipedia. “Ένα σημαντικό πρόβλημα της ΛΝΕ ήταν ότι παρέλειψε να θέσει εκτός νόμου την εκτύπωση χαρτονομισμάτων με βάση το διμεταλλικό νόμισμα. Μια αδυναμία που εκμεταλλεύθηκε η Γαλλία και η Ιταλία, που με τυπωμένα χαρτονομίσματα χρηματοδοτούσαν δικές τους δαπάνες, «αναγκάζοντας τα άλλα μέλη της Ένωσης να φέρουν μέρος του κόστους της δημοσιονομικής σπατάλης, εκδίδοντας χαρτονομίσματα με βάση το νόμισμά τους» . Η Ελλάδα προκάλεσε επίσης προβλήματα. Οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, ανταποκρίθηκαν στην χρονίως αδύναμης οικονομία της χώρας, μειώνοντας την ποσότητα του χρυσού στα ελληνικά νομίσματα της, υποτιμώντας έτσι το εθνικό νόμισμα σε σχέση με εκείνο των άλλων κρατών μελών στην Ένωση και κατά παράβαση της αρχικής συμφωνίας.

Τέρμα τα δίφραγκα.

Με την ένταξη της Ελλάδας στην Λατινική Νομισματική Ένωση ορίστηκε η ισοτιμία της αργυρής δραχμής με το Γαλλικό φράγκο δηλαδή η δραχμή ορίστηκε με βάση το βάρος και τον τίτλο του γαλλικού φράγκου. Έτσι, η αξίας δύο δραχμών διαδρομή στα μέσα μαζικής μεταφοράς στις αρχές του 19ου αιώνα [3] δημιούργησε την λαϊκή ρήση του “τέρμα τα δίφραγκα” αλλά ταυτόχρονα και την έκφραση “δεν έχω φράγκο”,  που μπήκαν στο λεξιλόγιο μας.

Αντί επιλόγου.

Η ύπαρξη μας στη Λατινική Νομισματική Ένωση είχε διάρκεια περίπου 60 χρόνια. Σήμερα είμαστε στην Ε.Ε. Ένα σύστημα που επιβάλει καθεστώς προστασίας για τα προϊόντα των μεγάλων οικονομιών, που δεν επιτρέπει τη προστασία της ντόπιας παραγωγής, που δεν αφήνει τη χώρα μας να προμηθευτεί τεχνολογία, καύσιμα ή στρατηγικά υλικά σε συμφέρουσες τιμές. Και εμείς ακόμα καθόμαστε ψάχνοντας το “επόμενο κούρεμα”.

Γ.Β

Παραπομπές:

1)http://el.wikipedia.org/wiki/Λατινική_Νομισματική_Ένωση

2)http://www.mani.org.gr/periodikomani/3/drahmi.htm

3)http://www.stougiannidis.gr/kypseli/kypseli_1950_1965_pr.htm

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: