Η σιωπή. Μια άλλη ανάλυση της στάσης ενός έθνους.


Πριν από λίγες ημέρες μια νεαρή δημοσιογράφος έφυγε από την ζωή μετά από ένα ατύχημα. Δεν έχει σημασία ποια ήταν. Όμως έχει σημασία το γιατί… αυτό που το ξέρουμε όλοι αλλά λίγοι τολμούν να το πουν.

Οι δρόμοι στην Ελλάδα.

Οι δρόμοι στην Ελλάδα είναι χάλια. Μια τουριστική χώρα έχει δεκάδες προβλήματα στο οδικό της δίκτυο ή/και είναι γεμάτη από διόδια που τα εισπράττει γνωστός επιχειρηματίας. Είναι δηλαδή, ακριβοί δίοδοι ανθρώπων και εμπορευμάτων που συχνά έχουν φτιαχτεί με κύριο γνώμονα το ρουσφέτι (χιλιάδες πρόεδροι και δήμαρχοι έχουν σφαχτεί στα πόδια του εκάστοτε υπουργού), την διαφθορά, την μίζα. Γιατί είναι άξιο απορίας πώς έχουν δοθεί οι συμβάσεις χωρίς να έχουν γίνει οι δρόμοι ή γιατί ενώ ένας δρόμος που πρέπει να είναι ευθεία έχει στροφές -που απλά αυξάνουν το κόστος του έργου-. Αλήθεια όμως, πόσοι έλεγχοι έχουν γίνει στα οδοστρώματα που αφήνει η κάθε εταιρία τηλεφωνίας όταν περνά την οπτική ίνα ? Ποιος ελέγχει αν ο εργολάβος που έχει αναλάβει να επαναφέρει τον δρόμο στην αρχική του κατάσταση, κάνει καλά την δουλειά του? Και οι εταιρίες τηλεφωνίας τι ευθύνη έχουν? Μήπως πρέπει να πληρώσουν για την κακή επιλογή εργολάβου?

Η απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα -πιθανά- σε ένα τραπέζι με φίλους είναι τετριμμένες. Θα ακούσεις μάλλον ένα “Η κατάσταση έτσι είναι” ή ένα “Μα τι να κάνουμε ?” και θα γυρίσουν όλοι στο ψητό, που αχνιστό τους περιμένει. Βλέπεται όλοι μας έχουμε εκπαιδευτεί από μικροί να σιωπούμε. Σιωπή στο σχολείο, σιωπή στον αφέντη-πατέρα, σιωπή στον στρατό, σιωπή στην εργασία.

Αντί για επίλογο.

«Δε σʼαγαπούν ανθρωπάκο, σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό του. Σε ξέρουν απʼ έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ. Σε θυσίασαν σʼ ένα σύμβολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σʼ εξουσιάζουν. Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους. Στο είπαν κατάμουτρα: «Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη». Κι εσύ τους αποκαλείς καθοδηγητές και σωτήρες και φωνάζεις «ζήτω, ζήτω»» ……»Σε φοβάμαι, ανθρωπάκο. Σε τρέμω, επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος, ανθρωπάκο, άρρωστος βαριά. Δε φταις εσύ γιʼ αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα ʽχες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου.» (Wilhelm Reich)

Γ.Β

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: